ज्ञानको द्वार खोल्छु
वि.सं.२०८०
जीवनाथ अधिकारी : अनुभव अति लामो जिन्दगीको उकाली कति कति चढिए हुन् जीर्णता भाव फाली ।
पुरा पढ्नुहाेस्
ईश्वर
वि.सं.२०८०
विश्वनाथ ढुङ्गेल : १. हुर्कँदै बढ्दै धन्न मूर्ख जवानी गयो, खेल्दै जवानी कटेको महसुस बल्ल भयो
पुरा पढ्नुहाेस्
ज्येष्ठ र हाम्रो कर्तव्य
वि.सं.२०८०
बिन्दु दहाल ‘मूकदर्शक’ : हुन् ज्येष्ठ श्रेष्ठ हाम्रा सम्पत्ति जान्नुपर्छ विज्ञान ज्ञान दिन्छ्न् हुन् देव ठान्नुपर्छ
पुरा पढ्नुहाेस्
अग्रजपुस्ता चासो
वि.सं.२०८०
डा. लोकेन्द्रप्रसाद पौडेल : बा-आमाको काखमा हुक्र्या बाल्यकाल प्रसङ्ग सम्झी सम्झी मन हुन्छ भित्रभित्रै दङ्ग रिती
पुरा पढ्नुहाेस्
दुःखी छ यो बुढ्यौली
वि.सं.२०८०
घनश्याम रेग्मी : लाखौँको यत्न गर्दा असल सुत सुता कोखमा जन्म लिन्छन् यो लोकाचार पाली सुख
पुरा पढ्नुहाेस्
ननिको
वि.सं.२०८०
डा.सीता सुवेदी पन्थी : म देख्छु ननिको म सुन्छु ननिको छ वृद्ध पल यो म गुन्छु
पुरा पढ्नुहाेस्
बृद्ध, अशक्त भएपछि
वि.सं.२०८०
भावना न्यौपाने : गयो जिन्दगानी कर्कलाको पानी झैँ रह्यो शरीर बाँकी सुक्दो नदी झैँ । जिन्दगीमा
पुरा पढ्नुहाेस्
हाम्री कान्छी बज्यै
वि.सं.२०८०
वसन्ती भुजेल : यो मनले नि हार खान थाल्यो आजभोलि जिन्दगी त यही हो नि बगी
पुरा पढ्नुहाेस्
‘बा’ (काव्य अंश- ७)
वि.सं.२०८०
दीनानाथ पोख्रेल : खोजी गर्न जुटौँ उठेर अब लौ त्यो काल भेटौँ खटी । लड्दै जित्न
पुरा पढ्नुहाेस्
जिन्दगी
वि.सं.२०८०
मुक्ति पोखरेल : गयो जिन्दगानी रह्यो सास खालि यता कालले रोगको अस्त्र फाली गरौँला भनिन्थ्यो ठुला
पुरा पढ्नुहाेस्
