बेलाको बोली- १७३
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : चढ्नु थियो आखिरी, भुसको पहाड चढियो, हावाकै गति समाती, द्रुततर अघि बढियो,
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली- (१७१)
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : चढायो धुरी कसैले, झर्ने कसरी थाहा भएन, पुगियो खोलाकै छेउ, तर्ने कसरी
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली – १७१
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : जस्तो जस्तो सिकाउँछौं, उस्तै युवा सिक्छ, पुस्तकालय बन्द गरौँ, मदिरालय बिक्छ, बिकाउने,
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली- १७०
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : उज्यालो खोजेको बस्तीमा आगो सल्काउनुभो भने के हुन्छ ? शोकधुन बजाएर उल्टै
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली – १६९
डा. ऋषि बस्ताकाेटी आफन्त थिए हिजो, सँगसँगै हिँडेकाहरू थिए, कति त आफैंले कुनै बेला किनेकाहरू थिए।
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाकाे बाेली- १६८
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : युवा युवतीमा अनौठो रहर पसेपछि के लाग्यो, चकमन्न सिङ्गै गाउँ, शहर पसेपछि
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली- १६७
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : कसैले भने— जनताका कुरा सुन्नुपर्छ। कसैले ठाने— काम नगर्नेलाई थुन्नुपर्छ। सोझो कुरा
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली – १६५
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : मागी-मागी लिएको मान पनि देख्नुभो ? भित्र भित्र अदृश्य तानातान पनि देख्नुभो
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली- १६४
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : हराउने हराइरहेछन्, कराउने कराइरहेछन्, प्रलयको लय हो कि भनेर- डराउने डराइरहेछन् !
पुरा पढ्नुहाेस्बेलाको बोली- १६३
डा. ऋषि बस्ताकाेटी : अरुका दोष नाप्न छाडी आफ्नै गल्ति गन्ने कहिले होला, ‘मान्छे नै हुँ,
पुरा पढ्नुहाेस्




























