नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

राज काफ्ले :

प्रिय एअरपोर्ट तँ सतीको श्रापबाट कसरी अछुतो छस् ? कसरी छेलिस् तैँले सतीको ऐंठन, कसरी सकिस् यति धेरै निरन्तरता दिन कसरी फस्टाएको हो तेरो व्यापार दशैमा दिने आंशिकका मौलाएका दुबो झैँ ? घमण्ड पनि होला मलाई सयौँ चोटि फरक आकृतिसँग फोटो खिचेको देखेर । जब जब म छिर्छु तैँले मलाई गिज्जाएको देख्छु, तैँले मलाई तँ आफू चाहिँ कैले भनी खिस्सी उडाएको देख्छु, तेरो घमण्ड अनि धैर्यताको बाँध कैले टुट्छ भनी तेरो मौनताले मलाई प्रश्न गरेको देख्छु । तैले केवल मान्छे अनि टन्न देश रित्तिने गरी मान्छेहरू मात्र लगिनस् तैँले मेरा दाजुभाइ मेरा प्रेमका विम्ब अनि आफूले भन्दा बढी माया गरेका हरुलाई लतारेको छस् ।

होलान् ती पनि खुशी कहीँ-कतै दुरदराजमा तर केवल शरीर होला, हाँस्ने ओठ होला, गड्डिका गड्डी नोट होला तर मलाई लाग्दैन तिनरू सबैलाई पठाएर त नेपालमै जसरी खुशी भई बसेछस्, ती पनि खुशी भई बसे होलान् । कतिन्जेल रेटिएलान् म यही बसि कुरिरहनेछु, म साँझ बिहान अनि दिन गनिरहनेछु, आज उडाउन जाँदा एउटा खादा लिएर गएको म भलै फर्किऊन् बुढेसकालमा म १०० ओटा झिल्मिले खादा अनि ओठको मुस्कानसहित म तेरो निकट हुनेछु । म साथीसग नाच्नेछु, हाँस्नेछु, बाँच्नेछु आज क्रुर भएको त तैँले पनि थपडी मारेस् हामी नाचेको बेला, तैँले पनि गाएस्, हामीले खुशी साटेको बेला ।

प्रिय एअरपोर्ट, सक्छ्स् भने सम्झाइदेन नेतालाई म त बोल्दा बोल्दा, लेख्दा लेख्दा थाकिसके हरेश खाइसकेँ सक्छौ देश नबेच, मेरा आत्मीय त झनै नलखेट… ।

०००
उदयपुर