नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

गाेविन्द गाेपाल खतिवडा :

नयाँ नेपाल हो भन्छौ, परिवर्तन के दियो ?
बच्चाले जन्मिँदाखेरि ऋण बोकेर जन्मियो
अरू घोडा चढे भन्दै तिमीले चढ्दछौ धुरी
सरकार ! तिमीलाई मैले गर्छु कुरीकुरी।

छिमेकीले चन्द्रमामा चन्द्रयान पठाउँछ
आफ्नो हालत देखेर आँखामा आँसु आउँछ
मेरा नेताहरूलाई सुधार्ला कुन मन्त्रले
हात्ती आयो, भयो फुस्सा के नाप्यो गणतन्त्रले ?

भन्छौ सगरमाथाको विश्वमा कति सान छ !
म भन्छु देशका निम्ति तिम्रो के योगदान छ ?
मान्छे मारेर सत्ताले दीपावली मनाउँछ
यो राजनीति छिप्पेको बोको जस्तै गनाउँछ ।

टेकेर लासमा हाम्रो तिमी चढ्छौ विमानमा
कहिले अरबौँ खान्छौ ल्याएर अनुदानमा
मुखमा लाउने माड अहिले छैन देशमा
पधिमा औषधि दल्न तिमी पुग्छौ विदेशमा ।

गोदाइ जसले खान्थ्यो पैसा चोरेर बाउको
जसको फुस्कियो बुद्धि ग्रह लागेर राहुको
लाग्छ, आज त्यही मान्छे नेता बनेर चम्कियो
कुम्भकर्ण तिमीभन्दा बरु जाँगरिलो थियो ।

जनता सुखमा छैनन्, रुन्छन् छाती पिटीपिटी
बेरोजगारको अड्डा बन्दैछ युनिभर्सिटी
देश लागिसक्यो डुब्न कहिले बुद्धि आउँछ ?
बरु बाँदरले राम्रो सरकार चलाउँछ ।

जलस्रोत सबै खायौ, खायौ संस्कार-संस्कृति
युवाको सपना खायौ, खायौ सारा कलाकृति
तिमीले खान छोड्दैनौ, देश नै लुटियोस् तर
खान नै जन्मिएका हौ, खाऊ खाऊ निरन्तर ।

कुर्सीमा बस्न दिल्लीमा स्वाभिमान चढाउँछौ
आफ्नो सर्वस्व सुम्पेर मुर्रा लिएर आउँछौ
बिरालो दूधको भान्से, अनौठो परिवेश छ
माटोको अस्मिताभन्दा मुर्रा भैंसी विशेष छ ।

किसानले हलो बोकी खेत खन्दैन देशमा
आत्मनिर्भरता छैन सियो बन्दैन देशमा
विमानस्थलमा हेर्दा जानेको मात्र चाप छ
तिम्रो कारणले गर्दा मेरो देश धराप छ ।

सत्ताको गीत गाएर तिम्रो चम्चा म बन्दिनँ
तिम्रो मलद्वारलाई हरिद्वार म भन्दिनँ ।
मारेर जनता सोझा देखाउँछौ बहादुरी
सरकार ! तिमीलाई मैले गर्छ कुरीकुरी ।

०००
भरखरै प्रकाशित ‘वासना कि उपासना’, (२०८१)