नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आजसम्म मैले आफू भनेर कतै पनि परिचय पाउन सकेको छैन, कतै आफ्नो बाबुको नाममा, कतै आमाको नाममा, कतै मामाको नाममा कतै काम गर्ने अफिसको नाममा त कतैै काम गराउने हाकिमको नाममा । यसरी कतै पनि नाम नभएको मान्छेको परिचय बोकेर यता न उताको बनेर दौडिएको छु । आज यहाँ भोलि कतै हुुँला, तर नामको खोजीले म भौतारिएर हिँडेको छु । यता उता जता भए पनि म जस्ता कैयौँ डुकुलठ्ठकहरुको जमातमा म उस्तै र उही ड्याङ्को मूलाको रुपमा चाहिँ परिचित छु । कैल्यै पनि म कहिँकतै एक फरक खालको मान्छेको रुपमा चिनिएको छैन ।

हुन त मैले के नै पो त्यस्तो काम गरेको छु र नाम फरक सबैले सम्झिनु पर्ने गरी ? त्यसैले होला भनेर आफैंलाई सान्त्वना दिनलाई मन बुझाउने प्रयत्नमा छु । आजसम्म मलाई कसैले पनि म भनेर सम्झिएको थाहा छैन । म आफू कसैले सम्झिइने गरी काम के होला त गर्ने भनेर नझोक्राएको पनि होइन तर जति नै झोक्राए पनि कुनै उपायले दिमागमा एक झट्का हानेको चाहिँ छैन । त्यसैले अचेल त त्यस्ता कुरा सोच्न छोडिदिएको छु । नाम कमाउनलाई एक मात्र उपायको रुपमा दाम नै एक सर्वव्यापक र अनिवार्य सूत्र हो भन्ने कुरा पनि यस्तै नामकै खोेजीमा लाग्दा एक महोदयका मुखारबृन्दबाट सुनेको थिएँ । दाम कमाउने प्रकृयाको बारेमा त कसैले किन पो सुझाउँथे र ? तै पनि मैले भने तिनको पिछा नछोडी बसेर सिक्ने सम्मको प्रयास गरेकै हुँ ।

गल्लीका चोरदेखि पकेटमारसम्म, ठगदेखि डनसम्मका सबैलाई टोलका हरेक मान्छेले चिन्छन् तर आफ्नो भने कहिँकतै अनुहार देखाएर त के भन्नु आफैँलाई लगेर उभ्याउँदा समेत कसैले पहिचान नगर्ने अवस्था भएपछि चाहिँ मलाई विरक्तको अनुभूति हुन्छ । गुच्चाटोलदेखि फुच्चा टोलसम्म मरुदेखि डमरुसम्म चहार्दा पनि केही उपाय नलागेपछि म नाम र पहिचानको कुरोलाइ बाग्मतीमा बगाउने सङ्कल्प गर्दै सफा सुन्दर कान्तिपुर नगरीमा सडकमा निस्कन्छु, हरेक नाम भएका मान्छे सभ्य मान्छेहरू मात्र भएको अनुभूति हुन्छ मलाई । खोज्नलाई मेरो परिचय हराएको हो र ? गल्ली गल्ली दौडिरहूँ भन्ने ज्ञान भएपछि म आफ्नो नाम कमाउने अभीष्टलाई तिलाञ्जली दिएर यथास्थितिमै रमाउने निर्णय गर्ने पक्षमा मतदान गर्छु आफ्नै जनमतको घोषणामा । र, लाग्छु आफ्नै जिन्दगीको उही निरन्तरको बाटो जहाँ फेरि पहिचानको मात्र खोजी हुन्छ र यहाँ म आफैंलाई बिर्सिएर उही चलिरहेको परम्पराको निरन्तरतामा लाग्छु ।

आखिभुईँ– ८, संखुवासभा