नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामप्रसाद पन्थी :

उठाउनु हाेला हात लुताे फाल्ने जति
भन्छु म त चिलाएकाे कुरा अलिकति ।

चिलायाे नि लुताे सधैं हिजो अस्ति जैले
साउनकाे एक पारी लुताे फालेँ मैले ।

सरजाम के के थिए भन्नुहाेला फेरि
जेजे मिल्छ जंगलमा खाेजी ल्याएँ हेरी ।

भलायाेकाे पात अनि भक्किम्लाेकाे पात
कुरिलाे र धसिङ्गरे ल्याएँ अनेक् जात

सिस्नाे, उन्यु , सिउँडी र खाेजेँ पानीसराे
पुरेनी र तीतापाती राेजेँ देवीसराे

कागती र नसपाति, अम्बा चढाएर
कण्डारक पूजा गरेँ वेदी बनाएर

लुताे लैजा ए फलाना ! भन्दै कराएर
फालिदिएँ अगुल्टो नि आगाे सल्काएर ।

भन्नुहाेला केकाे लुताे फाल्नुभयाे राम ?
फाल्नै पर्छ भन्नुहुन्छ लिए मैले नाम ।

उहिलेकाे कुरा हाे याे धेरै वर्ष भयाे
जनताकाे माझ लुताे हाबी हुँद‌ै गयाे ।

कुनै दिन लुते मुसा कानाखुसी गरे
मुसाराज चलाउने निधाे आफै गरे ।

जालाे फाले जनतामा आशे बाली छरे
हाेला त नि भनी जन यिन्कै भर परे ।

दर्बारकाे बुढाे सिंह फाल्नु पर्छ भने
सिंह फाल्ने मुसा पछि आफै सिंह बने ।

लुताे ल्याए कताबाट देशैभरि सारे
चिलाएर मार्नै आँट्याे कस्ताे राेग सारे ?

कुटुम्बकाे इसारामा ल्याएकाे याे लुताे
भित्र भित्रै खाेक्राे पार्याे देशै पार्याे ढुटाे ।

आफू खान्छन् माेटाउँछन् भुँडी चर्काउँछन्
खबर्दार खाला काेही भनी थर्काउँछन् ।

कैले गर्छन् ङ्यार्रङुर्र लडे जस्तै गर्छन्
माल पाए मिलिजुली आफ्न‌ै भुँडी भर्छन् ।

व्यवस्था नै लुते हाे कि व्यक्ति परे लुते
कस्ताे हाेला लुतेलाई शक्तिबाट‌ै थुते ?

त्यसैले त हिजो साँझ लुताे फालें मैले
चाहिदैन चिलाउने लुताे सबै लैदे ।

०००
रेसुङ्गा न पा २, गुल्मी