नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

श्रीप्रसाद पोखरेल :

म कहिल्यै भन्दिन थिएँ । श्याम प्राय सोधिरहन्थ्यो ।

एकदिन झर्किएर उस्ले भन्यो “भन्दैनस् ?”

भनौँ उसले मलाई जित्ला । नभनौँ साथी रिसाउनेभयो । म बिलखबन्दमा परेँ ।

तर पनि भन्नुपर्छ भनेर मेरो धनुले भन्यो र भने “ढोग्यो भने विद्या आउँछ अरे ।”

ऊ चुपचाप पढ्न थाल्यो । म चोरआँखाले बेलाबेला हेर्थेँ तर उसले कहिल्यै किताब ढोगेन ।

हजुरबाले किताब ढोग्न लगाउनुहुन्थ्यो । मैले सधैँ आज्ञा पालन गरेँ । पछि बुबाले ढोगेर पढ्नुपर्छ भन्नुभयो । त्यसै गरेँ । विद्यालयमा गुरुहरूले ध्यान दिएर पढ्नुपर्छ भन्नुभयो । त्यो पनि अनुशासित भएर मानेँ ।

जब कलेजको पढाइलेखाइ शुरू भयो ओछ्यान भरी किताब भए । जानेर पढे मात्र लेख्न सकिने रहेछ नत्र त पढेर मात्र नहुने रहेछ भन्ने बुझेँ ।

हामी दुवैजना अहिले कलेजको प्रोफेसर छौँ ।

हजुरबा अहिले पनि स्नान गरेर पुजा सकेर गीता, रामायण ढोगेर राख्नुहुन्छ । बुबा दलानमा बसेर दिनैपिच्छे भागवतका श्लोक सुनाउनुहुन्छ । काकाहरू समाचार पत्रिका पढ्नुहुन्छ ।

अहिले पनि म सोचिरहेको छु किताब ढोग्ने कि ? पढ्ने कि ? ध्यान दिने कि ? बुझ्ने कि ?

०००
इटहरी, सुनसरी