नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विवश पोखरेल :

आजकाल त म
गाईलाई पनि गधा देख्छु
गधाहरू पनि गाई भएका छन्
गजब छ –
तपाईंले बाँध्ने सुरुवालका इंजारहरू पनि
मेरा दृष्टिमा टाइ भएका छन्
तपाईंको प्रशंसाको जूनकीरी भएको छ यो सेबल
जसको अनुहार अँध्यारो भएपनि-
पिंध उज्यालो छ
मालिक ! तपाई जे भन्नुहुन्छ त्यही हुन्छ
अहिले तपाईंकै तलवार चलेको पालो छ ।

भन्न त भन्छन् भन्नेहरू-
अचेल हामी जन्मिएको माटो हरायो
पिउने पानी हरायो
हिड्ने बाटो हरायो
तर विरोधका जुलुस हाँक्ने ती लाटाहरूलाई
माटोको अर्थ थाहा छैन
विद्रोहका आगो ओकल्ने ती अन्धाहरूलाई
बाटोको अर्थ थाहा छैन
कसले भन्छ दुर्गतिको रसातलभित्र
भास्सिदैछ देश-
म त देख्छु जताततै अचेल
प्रगतिकै चरम उकालो छ
देशका सम्पूर्ण कुर्सीहरू ‘हाउसफूल’ छन्
कतै तपाईका भतिजा छन् कतै तपाईंको सालो छ
मालिक ! तपाई जे भन्नुहुन्छ त्यही हुन्छ
अहिले तपाईकै तलवार चलेको पालो छ ।

कतै शहीदका बलिदानका इतिहास छन्
कतै उजाडिएको सिउँदो छ
देशमा जतिसुकै अशान्ति होस्,
भाषणमा मानव अधिकार जिउँदो छ
क्या भाग्यमानी छन् जनताहरू
भाषण नै भाषणको गोरु नारेर
विकासको हलो गाउँबाट जोतिदैछ
चाउरी परेको शहरको कल्ले अनुहारमा
सौन्दर्यको लिपिष्टिक पाउडर पोतिदैछ
केही छैन जति उफ्रन्छन् उफ्रिउन् विरोधीहरू

आखिर लडाईं सत्ताकै त हो ?
काग कराउँदै गर्छ पिना सुक्दै गर्छ
स्वाभीमान बोकेका मुटुमा –
राष्ट्रियता दुख्दै गर्छ
खन्नुस् जनताका सपना उधिन्ने गरी खन्नुस्
अहिले हजुरको हातमा मूर्खताको कोदालो छ
मालिक ! तपाई जे भन्नुहुन्छ त्यही हुन्छ
अहिले तपाईकै तलवार चनेको पालो छ।

०००
पो.नं. १० विराटनगर
मधुपर्क (२०५४ भदाै)