नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

१.नाकाबन्दी एक, दाबेदार अनेक

नाकाबन्दी कसको ? यसको भने ऊ रिसाउने, उसको भने अर्काे रिसाउने । यही कारण सरकारले अहिलेसम्म नाकाबन्दी नभन्या रै’छ । भारतको नाकाबन्दी कि मधेसी मोर्चाको ? मोर्चा भन्छ– हाम्रो नाकाबन्दी, उता भारत सरकार भन्छ हाम्रो नाकाबन्दी । नाकाबन्दी एक, दाबेदार अनेक । मोर्चाका नेताहरूले भनेको पत्याउने कि सुष्मा स्वराजले भनेको ? एउटालाई पत्यायो अर्काे रिसाउने ! क्या समस्या !

मधेसी मोर्चाका नेताहरू हाम्रै नेपाली दाजुभाइ हुन्, यिनलाई वार्तामा ल्याएर मिलाउनुपर्छ । यिनलाई चिढाउन हुन्न । नाकाबन्दी गरेका हौँ भन्ने यिनको दाबीलाई पत्याइदिनुपर्छ । तर, समस्या अर्काे छ– सुष्मा स्वराजलाई पनि चिढाउन भएन । शक्तिशाली भारतकी विदेशमन्त्री हुन् । तिमीले होइन, मधेसी मोर्चाले बन्द गरेको भनियो भने रिसाउलिन् । त्यसै त रिसाएकी छन्, अझ रिसाउने डर हुन्छ । तर, जो रिसाए पनि नाकाबन्दी कसले लगाएको हो भनेर खुट्याउनै पर्ने हुन्छ । यसले लगाएको भनेर नखुट्याई नाका कसरी खोल्ने ? कि गोला प्रथाबाट कसको नाकाबन्दी भनेर टुंगो गर्ने ? यो पनि हुँदैन, ग्यास पेट्रोल पाउन पो गोला प्रथा, कसले रोकेको भन्ने गोलाले निर्णय गर्न मिल्दैन ।

भारत सरकार र मोर्चा दुवै नरिसाउने उपाय गरौँ । नाकाबन्दी दुवै मिलेर आपसी तालमेलमा लगाएका हुन् भनौँ । आखिर हो पनि यसै, कि कसो ?

२. पसिना दिने, पेट्रोलियम लिने

पैसा दिने, पेट्रोलियम लिने जमाना गयो । पसिना दिने पेट्रोलियम लिने जमाना आयो । मिल्ने भए सवारी साधन पसिनाले चलाउन हुन्थ्यो तर मिल्दैन । पेट्रोलियम नै चाहिन्छ । अब पेट्रोलियम नकिन्ने, साटासाट गर्ने । पानी बेचेर पेट्रोल किन्ने सपना कहिले विपना बनेन । तर, पसिनासँग पेट्रोल साट्ने सुनौलो आइडिया सरकारको दिमागमा फ्याट्ट फुरेछ । सरकारले साउदी अरेवियासँग पेट्रोलियम मागेको छ । देश चिनेरै माग्यो । साउदीलाई नेपालले पसिना दिएको छ । लाखौँ नेपाली साउदीको मरुभूमिमा पसिना बगाइरहेका छन् । नेपाली पसिनाले साउदी अगाडि बढ्ने, साउदीको पेट्रोलले नेपालमा मोटरगाडी अगाडि बढ्ने !

साउदीलाई मात्र होइन, अरू देशलाई पनि नेपालले युवाको पसिना दिएको छ । अब उनीहरूसँग पनि केही न केही माग्नु पर्योे । मलेसियासँग खाद्यान्न मागौँ, यूएईसँग विलासी सामान मागौँ, कतारसँग ग्यास मागौँ, कोरियासँग मोटर मागौँ, जापानसँग चुलो मागौँ । माग्नुपर्छ, नमागी हुन्छ ? हामीले पसिना दिएका छौँ, उनीहरूले पनि केही न केही दिनुपर्छ । हामीले अरू बेला मागेका छैनौँ, नाकाबन्दीको विपत् परेकाले मागेका हौँ । दुनियाँमा सबैभन्दा मूल्यवान पसिना हो, पसिनाले जे पनि बन्छ । पसिनाको बदला सामान मागौँ । सबैसँग माग्दा भारतसँग पारवहनको अधिकार माग्न नबिर्सिऔँ ।

सबै चीजबिज विदेशीसँगै मागौँ तर हामीलाई नभई नभएको राष्ट्रिय स्वाभिमान र आत्मनिर्भरताचाहिँ कोसँग माग्ने होला ?

३. परमादेशभन्दा शक्तिशाली तोकादेश

भनिन्छ– राज्यमा सबैभन्दा शक्तिशाली हुन्छ न्यायालयको परमादेश । तर, त्यसभन्दा शक्तिशाली हुन्छ, तोकादेश । तोकादेश कति शक्तिशाली भन्ने एउटा उदाहरण नै काफी छ– डिजेल पेट्रोल पनि दिलाइदिन्छ । अहिलेको नेपालमा डिजेल, पेट्रोल र ग्यासभन्दा मूल्यवान केही छैन । यति मूल्यवान चीज दिलाउन सक्छ तोकादेशले । मन्त्री या सचिवको तोक लगायो, मजासँग डिजेल, पेट्रोल, ग्यास पायो । न कुनै झन्झट, न लाइन बस्नुपर्ने टेन्सन, झ्याप्प तोक लगायो, च्याप्प सामान लियो । परमादेशले डिजेल–पेट्रोल दिलाउन सक्छ ? अहँ सक्दैन । अनि, परमादेशभन्दा पनि तोकादेश शक्तिशाली भएन त ?

४. नाकाबन्दी देव

देवीदेवता या ईश्वर अनेक खालका छन् । हालै भारतीय संसद्मा एक यस्ता ईश्वर प्रकट भएका छन्, जसलाई ‘नाकाबन्दी देव’ भन्न सकिन्छ । यी ईश्वरको प्रतापले अब मधेसी मोर्चाका कार्यकर्ता सीमा नाकामा धर्ना बसे पनि हुन्छ, नबसे पनि हुन्छ । धर्ना बसे राम्रो, नबसे झन् राम्रो । जाडोमा रातदिन धर्ना बस्न निकै सकस हुन्थ्यो, ईश्वरले जाडोबाट जोगाइदिए । धर्ना नबसे पनि नाकाबन्दी हुने ग्यारेन्टी ईश्वरले गरिदिएका छन् । विदेशमन्त्री सुष्मा स्वराजले नेपाललाई नाकाबन्दी लगाएको खुलेआम स्वीकारेपछि मोर्चाका कार्यकर्तालाई ‘ईश्वर’को कृपा खुलस्त भएको हो । किनभने, भारतले नै नाकाबन्दी लगाएको हो भनिसकेपछि धर्ना बसिरहनुको अर्थ भो त ? नबसे भइहाल्यो नि !

ईश्वरले धर्ना नबसे पनि हुने परिपञ्च त मिलाइदिए तर भात कसले दिन्छ ? खाजानास्ता कसले दिन्छ ? कार्यकर्ता समस्यामा परे । अढाई महिनादेखि भातभान्सा दसगजापारि हुन्थ्यो, त्यो पनि फोकटमा । धर्ना नबसौँ– खाना नपाइने, धर्ना बसौँ– जाडोले नसकिने । ईश्वर दाहिना भए पनि जाडो दाहिना भएन । हाम्रोमा काम अनुसारका देवता हुन्छन् । जस्तो कि– लक्ष्मीले धन, सरस्वतीले विद्या, विश्वकर्माले मेसिन विभाग हेर्छन्, नाकाबन्दी देवले नाकाबन्दी गर्छन् । एउटा विभागका ईश्वरले अर्काे विभागको काम गर्दैनन् । त्यसैले अब चाहियो– जाडो हटाइदिने र खाना दिने ईश्वर । लौ न, शास्त्र पल्टाएर त्यस्तो ईश्वर खोजौँ ।

नेपाल, पुस ३, २०७२