नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

माणिकरत्न शाक्य :

जोवन गयो बैँस गयो
अहिले मलाई के के भयो
उमेर गयो बैँस गयो
रङ्ग उडी कता गयो

जिउ पनि चाउरी सके
टाउको सबै खुइली सके
एउटा भन्दा अर्को सुन्छु
के के सुनी आफै रून्छु
मासु खान दाँत छैन
राम्रो हेर्न आँखा छैन
बोली पनि कता सरे
जीउँदै आफै यसै मरे

मन त अझै तरूनो छ
गरूँ अझै के के भन्छ
जीउले यता धोका दिन्छ
मन त्यसै मरि दिन्छ
नगरेर पनि भकै छैन
गर्नलाई मन गकै छैन

यतै दुख्छ उतै दुख्छ
बुढेसकालमा के के हुन्छ
डाक्टर कहाँ कति जानू
औषधी पनि कति खानु
घरकी भन्दा साह्रै जाती
औषधी मेरो प्यारो साथी ।

०००
चाबहिल, सरस्वतिनगर