नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

एउटा सर्प दिक्दार थियो । अर्को सर्पलाई रूखो शब्दमा मुण्टो ठाडो पारेर सोध्यो ।
-“मितज्यूलाई जुनी फेर्न आउँछ ?”

सर्पहरू यसै पनि घस्रिने जातका प्राणीहरू थिए । उनीहरूको नृत्य नागिनको झैं हुँदैथियो । नागिनको कम्मर र शीर कहिले झुक्थ्यो । कहिले फुक्थ्यो । कहिले कम्मर भाँचिन्थ्यो । कहिले स्पीङ झैं तन्किन्थ्यो । यसैबीच कोब्रा जातको सर्पको नियम थियो ।
-“ढाडमा टेकेर टाउकोमा डस्ने !”

अजिङ्गर जातको सर्प पनि कम्तिको थिएन । उसलाई केवल पेटभर्नु थियो । अगाडि जे पायो त्यही निलिदिन्थ्यो । बेलाबेला घ्याम्पे भुँडी हल्लाएर घस्रिरहन्थ्यो । कोब्रासँग लोली मिलाउँदै भन्थ्यो ।
-“टाउकोमा टेकेर ढाड भाँच्ने !”

उनीहरू लठारिदै जब सडकमा पुगे, तब उनीहरूले बाटोमा एउटा लठेब्रो मानिसलाई भेटेर सोधे ।
-“काँचुली फेर्ने हो दाइ ?”
-“अरे ! म सर्प हो र काँचुली फेर्न !”
-“हाम्रो प्रभावले फेर्न सक्छौ त !”

उनीहरूका कुरा सुनेपछि लठेब्रो मान्छेले अचम्म मान्यो । तब उसले एउटा केही विचार गरेर आफ्नो मुहार ऐनामा गएर हेर्ने सोच बनायो । ऐनामा उसको अमुहार गाँडेमाछाको झैं देख्यो । उसले अनुमान काट्यो ।
-“सर्पहरूको सङ्गतको प्रभाव !”

त्यसपछि कोब्रा, अजिङ्गर र गाँडेमाछा प्रस्तावित काँचुली फेर्ने ठाउँ खोज्दै हिंड्नथाले । बाटोमा अजिङ्गरले भन्यो ।
-“मलाई त साह्रै गाह्रो भो । मेरो छाला यही फाल्छु ।”

त्यसपछि अजिङ्गर छाला शरीरबाट फेर्दाफेर्दै बाटोमा छलियो । अलिपर पुगेको कोब्राले गाँडेमाछालाई भन्यो ।
-“घस्रिने जात हो । छाला नफर्के बाँच्नै सक्दिन ! अलिकति तानिदेउ न !”

गाँडेमाछा अलमल्ल पर्यो । उसले अलिअलि मिलाएर छाला तानिदियो । तान्दातान्दै भुतुक्कै भयो । अन्त्यमा गाँडेमाछा बाटोमा हिंडिरहेको थियो । उसलाई कसैले सोध्यो ।
-“अब पनि चुली चढ्ने ?”

हड्बडाएर उसले तितो शब्दमा उत्तर दियो ।
-“तिमीहरू पनि सर्प हौ र ?”

उसको अगाडि भीड जम्मा भएको थियो सबैको हात हातमा ऐना थियो । सबैले उसको अनुहारमा सूर्यको ज्योति परावर्तन गरिरहेका थिए । ऊचाहिँ पखेंटा उचालेर हल्लिरहेको थियो । भीडमा चस्काले बर्बराइरहेको थियो ।
-“सर्पहरूले बाण हाने !”

मानिसहरू गलल्ल हाँसेर जवाफ दिए ।
-“यसले पनि फेरि काँचुली फेरेछ ।”

काठमाडौं