डा. विदुर चालिसेझर्ला र खाउँला !
त्यसैले दशैँ पछाडि आन्दाेलनकाे आँधीबेहरी ल्याउनु छ । सामानकाे भाउ घटाउनु छ र हाम्राे भाउ बढाउनु छ !
प्रा.डा. विदुर चालिसे :
एकादेशमा एकजना धूर्त राजाका राजकुमार थिए। आफ्नाे बाउकाे विगतकाे राजकीय शैलीमा उनी रमाएका थिए। अकस्मात एकदिन राजकुमारकाे टाउकाेमा प्रजाकाे विद्राेहकाे वज्रपात भयाे । उनकाे पदवी खाेसियाे । त्यसपछि पीडा र छटपटीले प्रजाहरूसँग भने । –“बुझ्याै प्रजा हाे ! आउँदाे दशैँसम्ममा राजा बन्ने पालाे मेरै हाे !”
राजपरिवारले घाेषणा गरिदिएका प्रजाहरू जनता बनिसकेका थिए । शैलीचाहिँ साताैँ शताब्दीका अरव जगतका राजा शहरियारका झैँ थिए । अरब जगतमा साताैँ शताब्दीका ती राजाकाे समयमा पनि यस्तै स्वर्णयुगले कहलिएकाे समय थियाे । तथापि राजकुमारले दिक्दार भएर जनताकाे नाममा फेसवुकमा निराशाले गुन्जित एउटा उखान लेखे ।
-“जता जाउँ बारी, कर्कलाकाे घारी !”
महङ्गी, बेराेजगारी, अभाव, आतस, करूणा र भ्रान्तिमा जलिरहेका जनताले एकजना पितृकाे फेसबुक दर्शन गरेर स्टाटस लेखे ।
-“यसपालीकाे दशैँमा सुन हैन, नुनकाे भाउ घटाउ !”
त्यसकाे केही समयपछि फेसवुक पल्टाउँदै जनताहरू दशैँमा लत्ता, कपडा, नुन, तेल, खाद्यान्न र मसलाकाे घटेकाे भाउ कुरिरहेका थिए । राजकुमारले पुनः प्रजाकाे नाममा आफ्नाे दमदार बढेकाे भाउकाे आव्हान गरेर लेखे ।
-“हाम्राे अपराजेय शक्तिलाई कसैले परास्त गर्न सक्दैनन् । त्यसैले दशैँ पछाडि आन्दाेलनकाे आँधीबेहरी ल्याउनु छ । सामानकाे भाउ घटाउनु छ र हाम्राे भाउ बढाउनु छ !”
सशस्त्र सरकार, निर्वस्त्र जनता र प्रशस्त फेसबुकका पादरी, दाेहाेराे बहसमा थिए । उनीहरूकाे स्वर्णयुगकाे चलनचल्नीकाे नामाेनिसान थिएन । राजकुमार भने फेसवुकमा धारणा पाेष्टङ्ग गरिरहेका थिए । फेरि उनले एकछिन पछि निकै झाेकिलाे पारामा जबरजस्त लेखे ।
-“आँधी मात्रै हैन विद्राेहकाे सुनामी नै आउँछ । त्यतिबेला प्रजाहरू तिमीहरूले खुन बगाउन नि तयार हुनुपर्छ । अब नुनकाे बदला खुन सस्त्याउँछाैँ !”
भय, भ्रम, भ्रान्ति र बाँच्न नकिने भाे भन्ने चिन्ताले ग्रस्त प्रजामध्ये एकजनाले धृतराष्ट्र झैँ गतिहिन, शक्तिहिन र एकाएक अन्धायुगका निर्माता बनेका महाराजालाई साेधे ।
-“प्रभु महाराज, देशमा शान्ति कहिले आउँछ ?”
-“हावा, हुरी, बतास, सुनामी र विध्वंश सबै एकै पटक आउँछ अनि शान्तिकाे अमन चैन हुन्छ ।”
दुख, पीडा र करूणामा बाँचेकाे प्रजालाई खपिनसक्नु भयाे। उनले रिस, आवेग र आक्राेस मिश्रित भावमा एकै स्वरमा चिच्याए ।
-“झर्ला र खाउँला भनेर बाँचेका पदुवाहरू ! हामीलाई जति बेच्याैँ ! बेच्याैँ !! अब भ्रम छरेर फेसबुकमा दम्भकाे स्टाटस लेख्न पहिला छाेड !”
०००
काठमाडाैं
Subscribe
Login
0 Comments
Oldest






































