नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. विदुर चालिसे :

समाजमा लिङ्ग छुट्टिदैनथ्यो। तर सबैको थियो ।

– खरानीको दशा थाहा छ ?

– सन्तापको भर्भराउँदो आगो ।

सिरानीको मोह चढेकाहरू एकपटक मलामीमा हिँडेका थिए। लासले आँ मुख बाएको देखेर फकिर्नीले सोधी ।

– यसको गन्तब्य थाहा छ ?

– अहँ थाहा छैन ।

– लौ । बाँचिरहो त

उनीहरू सबै मुर्दासहित घाटमा पुगेर मुर्दालाई चितामा राखे, उसको कृत्य, कुकृत्य सबै मनमनै सम्झेर मौन धारण गरे अनि उसलाई दागबत्ती दिए । हुहुरी बल्न थाल्यो। जल्यो । खरानी भयो। सकियो। तब मलामीले थाहा पाए ।

– जिन्दगीको अन्तिम गन्तब्य ।

फर्केका मौन मलामीलाई ककिर्नीले फेरि सोधी ।

– युध्द थाहा छ ?

बिस्तारै सबैले सुस्त लघुभाषामा टाउको हल्लाए ।

०००
दण्ड सजाय (२०७९)