नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

स्थानः सामाजिक सञ्जाल
दृष्यः फोटो, भिडियो, म्यासेज
पात्रः छ्यास्छ्यास्ती (हाललाई दुई मात्र)
(चिया, खाजा, खाना, सन्चोविसन्चो सोधिसकेपछि)

ऊः दाइको त हाइ प्रोफायल मान्छेसँग चिनजान छ नि है ।
(पहिलो भ्रम)
मः खाँचो पर्दा हजार रूप्पे पत्याउँदैनन् यार ।
ऊः कमेन्ट पनि राम्रै आउँछ ।
मः धरौटी राख्न मिल्दैन । व्याज लिन पाइँदैन ।
ऊः दाइ एउटा कुरा भनौँ ?
मः भन न ।
ऊः तपाईँ यत्ति राम्रो राम्रो काँबाट सार्नुहुन्छ ?
मः सार्दिनँ । आफैँ लेख्छु ।
ऊः ह्या, याँ पनि नजिस्किनु न दाइ ।
(दोश्रो भ्रम)

ऊः दाई साहित्यकार बन्नुभएछ ।
(तेश्रो भ्रम)
मः साहित्यमा आकार थप्ने मात्रै त्यसो हुन्छन् । म त ईकार (ई) मात्रै थपिराछु ।
ऊः दाइ, खुबै पढ्नुहुन्छ है ? आजकाल कुन किताब पढ्दै हुनुहुन्छ ?
(चौथो भ्रम)
मः छोरीको किताब पढिराछु ।

ऊः आजकाल के गर्दै हुनुहुन्छ ?
मः भोलि बाउछोरी मिलेर प्रोजेक्ट वर्क तयार गर्नुछ । तर नम्बर उनले मात्रै पाउँछिन् ।
ऊः पुरस्कार पनि पाउनुभयो क्यार ? आफ्नै जिल्लामा किन पुरस्कार नदिएका होलान् ?
मः लायक छैनस्, अझै लेखपढ गर् भनेर हो । मलाई खास उनीहरूले नै चिनेका छन् ।
ऊः दाइ भ्रमित नपार्नु न ।
मः म आफैँ भ्रममा छु ।
(केही समय अन्तै च्याट गरेपछि फेरि यतै, प्रसङ्ग बदलिन्छ…)

ऊः दाइ राजनीति बारे पनि सटिक लेख्नुहुन्छ ।
(पाँचौँ भ्रम)
मः लामो लेख्न, बोल्नलाई भाषण घोकेको छैन ।
ऊः दाइ देशको विकास किन नभाको होला है ?
मः राष्ट्रका होनहार प्रतिभा जेलमा छन्, अनि कसरी विकास हुन्छ हँ ?
ऊः दाइ फेरि भ्रमित नपार्नु न ।
(अब प्रश्न सोध्ने पालो बदलिन्छ)
मः राज्यका सर्वोत्तम दिमाग कहाँ हुन्छ ?
ऊः अन्तिम बेञ्चमा ।
मः जेल अन्तिम बेञ्च हो, त्याँभन्दा पछाडी भित्तो छ, त्यो रित्तो छ । देशका मन्त्री, प्रधानमन्त्रीको अनुभव के ?
ऊः जेल नेल ।
मः आजकाल के गर्छन् ?
ऊः झूठा खेल ।
मः कानून कसले बनाउँछन् ?
ऊः उनैले ।
मः कानून मिच्ने आँट कसले गर्छन् ?
ऊः उनैले ।
मः बाघले नभेट्टाएको मान्छे केले सिध्यायो ?
ऊः म्यान पावरले ।
मः म्यान बेच्ने पावर कसले दियो ?
ऊः कानूनले ।
मः कानून कसले बनाउँछन् ?
ऊः भनिसकेँ ।
मः भीड कसले जमाउँछन् ?
ऊः उनीहरूले ।
मः भीडले कसलाई जन्माउँछ ?
ऊः उनीहरूलाई ।
मः (अझै सोध्दै थिएँ । ऊ अनुत्तरित थियो । भोलिपल्ट मलाई अनफ्रेन्ड गरेछ ।)

०००
हेटौँडा