नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

संप्रस पौडेल :

सम्हालेर पैतृक घर
सकारेर बाँझिइसकेका बारीहरू
खोज्दै लोकल बहर
च्यातेर आमाको थोत्रो फरिया
पोको पार्दै चिचिन्नाको बीऊ
तिमीले के सिकाइरहेछौ अर्को पुस्तालाई नारायण दाइ ?
भान्साको भित्तोमा
टाँसेर काँक्राको बीऊ
बिजुली गए जाअ‍ोस्
सङ्गालेर दियालो
भरेको छाकका लागि
ढिकी र जाँतोमा
छुट्याएर दिउल
तिमीले कस्तो संस्कार देखाइरहेछौ नारायण दाइ ?
कहिलेकसो सहरको मिडियामा बोल्छौ
र फेरि अर्कोपटक
एन्जाइटी मानसिकताबाट प्रशिक्षित
हिप्नोटाइजको भट्टाबाट उत्पादित
तिम्रो नाकैमुनि प्रक्षेपित साइनाइड
गाउँ छिर्नुअगाडि नै आइलागेपछि वातहरू
चाख्छौ कि चाख्दैनौ नारायण दाइ ?
बुध्दिन्द्रीयको खराबीको उपज पैदा भएको
हेमलकको घुएँत्रो तिम्रो आँगनमा पार्सल बनेर आउँदा
दायाँबायाँ नहेरी
उठाएर स्वाँट्टै पिउँछौ कि पिउँदैनौ नारायण दाइ ?
ए नारायण दाइ,
हजुरआमाजस्तो संग्रह गर्न किन सिकाउँछौ ?
हजुरबाजस्तो आहार किन रूचाउँछौ ?
तिम्रा सङ्गतले युवा टिक्छन् कि टिक्दैनन्
तिम्रा तत्वज्ञानको सूत्र कतै बिक्छन् कि बिक्दैनन् ?
छाड्देऊ यी बकम्फुसे कुरा
ए नारायण दाइ,
कटहर खाइसकेपछि
पोलिखानलाई कोप
खोप्यौ कि खोपेनौ ?
कैलीगाईलाई टुटेधारो लाग्दा
अ‍ोखतिलाई गाँजा
रोप्यौ कि रोपेनौ ?
भनन अझै पनि
सहरसँग गाउँजोड्ने त्यान्द्रो कति खिप्छौ ?
अनि वर्षौँदेखिको डलरे आरोप कति खेप्छौ ?
विद्रोहको ज्वाला
विरोधको हुङ्कार
क्रान्तिको रौद्रता
अनि
नैराश्यको हाइब्रिड सोचले पेलेपछि
बिलाउँदोछ जेठोबुढो ।
नारायण दाइ,
तिमी कागुनो हुनु, कपुरबोट हुनु, पोखरेली हुनु
तर आत्महत्याको बीज मोनसान्टो कहिल्यै नहुनू ।
०००
२०८३ जेठ ३०
मनहरी-५, मकवानपुर