नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मीनप्रसाद लामिछाने :

गाउँमा एउटा नमुना मा.वि. छ । र, गाउँमै नामी एकजना समाजसेवी वुद्धिजिवी पनि हुनुहुन्छ −राम बहादुर सर । उहाँको घर विद्यालयसँगै सटेको छ भन्दा पनि हुन्छ । उहाँलाई टोलका सबैले आदर सम्मान गर्छन् । विद्यालयले पनि उहाँलाई कहिले कुनै समितिमा कहिले कुनै समितिमा राख्ने गरेको छ । अरु नभए नि सल्लाहकारमा त कहिल्यै छुट्नुहुन्न उहाँ । उहाँ पनि जो कोहिलाई राय सल्लाह दिन खप्पिस हुनुहुन्छ । कतिले त पिठ्युँ पछाडि उहाँलाइ राय बहादुर भन्ने गरेको पनि सुनिन्छ । लामो समय सरकारी सेवामा रहेर सेवा निबृत हुनु भएकोले हाल उहाँ फुर्सदिलो पनि हुनुहुन्छ ।

उहाँ होटेल चोक चौतारीहरुमा बसेर दिनभर विद्यालयको गुणगान गाउनु हुन्छ । कसैले विद्यालयको कमि कमजोरीको कुरा निकाल्यो मात्रै भने पनि झम्टनु हुन्छ ।

आज विद्यालयको अभिभावक दिवस । उहाँलाई पनि अतिथिको रुपमा मञ्चासिन गराइएको छ । उहाँको मन्तव्यको क्रम पनि आयो । तर यो के अचम्म ! सधैं तारिफको पुल बाँधेर नथाक्ने उहाँ आज त विद्यालय प्रशासन, विद्यालय व्यवस्थापन समिति लगायतलाई गाली पो गर्न लाग्नु भो त । उहाँको सल्लाहलाई नमान्दा विद्यालय चौतर्फी रुपमा धरासायी हुँदै गएको र विद्यालयलाई बचाउने हो भने आमुल परिवर्तनको खाँचो रहेको र त्यसका लागि सबै सरोकारवालाहरु तयार रहनु पर्ने समेत भन्न भ्याउनु भयो ।

मलाइ त आफ्नै कानमाथि भरोसा गर्न गाह्रो पर्यो । कार्यक्रम समापन भयो । सबै आ−आफ्ना घरतर्फ लागेँ । म भने प्रधानाध्यापकको कार्यकक्षमा गएँ र आफ्नो आश्चर्य प्रकट गरेँ । विद्यालयले एकसाता अघि मात्र उहाँलाइ दिएको चिठ्ठीको कार्यालय प्रति देखाउनु भयो प्रधानाध्यापकले । त्यसमा लेखिएको थियो “तपाइँले निजि प्रयोजनको लागि विद्यालयबाट एक वर्ष अघि नै लिएर जानु भएका ल्यापटप र प्रोजेक्टर यथासक्य चाँडो विद्यालयमा जम्मा गरिदिनु होला ।” विरोधको अन्तर्य बुझेर म पनि घरतर्फ लागेँ ।

०००
हेटौंडा- ४, मकवानपुर