नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मीनप्रसाद लामिछाने :

यो २/३ बर्ष अगाडिको कुरा हो । म कक्षा ९ मा पढाउँदै थिएँ । विद्यालयका सहायक प्रधानाध्यापक गुप्ता सर ढोकामा आएर “सर, एकछिन है” भन्दै कक्षामा पस्नु भो । विद्यार्थीसँगको अभिवादन आदान प्रदान पछि भन्न लाग्नु भो “तिमीहरु कक्षाबाट किन यति धेरै बाहिर निस्कन्छौ हँ ? पाँच मीनट खाली हुनुहुन्न सबै बाहिर – या त धारामा या शौचालयमा । अर्धवार्षिक परीक्षा आइरहेको छ यस्तो पाराले कसरि हुन्छ ! आफ्नो जीवनको लक्ष्य के छ पहिला आफ्नो जीवनको लक्ष्य निर्धारण गर र त्यसै अनुसार अहिल्यैदेखि लाग्यौ भने मात्र जीवनमा क्यै राम्रो काम गर्न सकौला अन्यथा पछि पछुताउनु पर्नेछ ।

पाठ्यपुस्तकका अतिरिक्त तिमीहरुले जान्नु पर्ने थुप्रै कुराहरु छन जीवनमा तिनलाइ कहिले सिक्छौ ? याँ त पास हुनै गाह्रो पर्ने भै सक्यो । आफ्नो जीवनको गोल सेट गर र आजैबाट त्यता लाग । मुल्यवान समयलाइ यसरी खेर नफाल । हरेक बर्ष तिमीहरु शैक्षिक भ्रमणमा जाने गर्या। छौ नि, हो कि होइन ? हो । हेर, तिमीहरुलाइ जनकपुर घुम्न जानु छ भने पूर्वतिर लाग्छौ । पोखरा घुम्न जानु छ भने पश्चिम लाग्छौ । पूर्व लागेर पोखरा र पश्चिम लागेर जनकपुर त पुग्न सकिदैन नि, हो कि होइन ?

हो । त्यसैले आफ्नो जीवनको दिशा तय गर । आजै अहिल्यै बुझ्यौ नि ?” भन्दै सहायक प्रधानाध्यापक बाहिरिनु भो । म पाठ काँबाट सुरु गरौं भनेर सोच्दै थिएँ । त्यतिकैमा एकजना विद्यार्थी जुरुक्क उठेर सोधिहाले “सर, हामीलाइ सहायक प्रधानाध्यापक गुप्ता सरले जनकपुर घुम्न कहिले लाने भन्या ?”

अर्कोले थप्यो “जनकपुर होइन पोखरा लाने भन्नु भा हैन त सर ?”

विद्यार्थीहरुको जिज्ञासाले म अवाक् भएँ । फेरि सबै उहि कुरा दोहोर्याएर समय खेर फाल्नु मनासिब नदेखेर भने “मैले पनि राम्रोसँग निधो पाइन भन्या । भेट भैहाल्छ, भोलि फेरि सोधौंला नि, हुन्न ?!” यत्तिकैमा घण्टी लग्यो, म पनि बाहिर निस्कें ।

०००
हेटौंडा ४, मकवानपुर