नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मीनप्रसाद लामिछाने :

“हेर है बुढा भन्द्या छु बा लाइ चैं याँ बोलाउने हैन नि । त्यहिं दाइकोमै ठिक छन् ।” अफिसबाट फर्केर रमेश घर भित्र पनि छिर्न पाएको थिएन, मनिषाले रमेशलाइ उर्दि लाइहालिन् ।

“दाइसंग पनि सल्लाह गरौंला नि । हामीले मात्र भनेर काँ हुन्छ । दाइकोमा बसेको पनि निकै भै सक्यो झ्याउ लागि सक्यो होला ।” रमेशले सोझो उत्तर दियो ।

“झ्याउ लागोस् कि स्याउ लागोस् पर्दैन भने पछि पर्दैन । याँ आफ्नो एउटा परिवार कसरी धान्नु भै रा छ । फेरि तिम्रा बा कस्ता छन् नि नचिन्या हो र ! चुपो लागेर बस्नु, किनेर दिएको लाउनु, बनार दिएको खानु, त्यस्तो छैन । उपदेश छाँटेर बसिसक्नु हुँदैन । यसो गर, उसो गर, त्यसो नगर । मान्छेको निजि जिन्दगी भन्ने पनि त हुन्छ नि ! जे कुरामा पनि हस्तक्षेप !” मनिषालाइ ससुराले सम्झाएको फिटिक्कै मन पर्दैन ।

“बिस्तार बोल न । भित्ताको पनि कान हुन्छ भन्छन् फेरि छिमेकीले सुने भने के भन्लान् ! एउटा भको बुढो बाउलाइ पनि पाल्न सक्दो रहेनछ भन्दै हिँडे भने भएन बेइज्जत !” रमेशले मनिषालाइ शान्त पार्न सक्दो कोसिस गर्यो ।

“भने भनुन् न त । उनिहरुले चैं खुब पाल्या जस्तो । पुछारघरे गोपालले पोहोर साल आफ्नो बाउलाइ बृद्धाश्रममा राखेर आएको होइन ? उनीहरुका त अझ तीन भाइ छन् । उनीहरुलाइ खै कसले के भन्न सक्या छ ? समाजमा उतिकै इज्जत छ त उनीहरुको पनि ! मनिषा मान्ने पक्षमा देखिनन् ।

“छ इज्जत । अगाडि पो क्यै नभनेका । पछाडि कति कुरा काट्छन तिमीलाइ के था !”

“पछाडि त राजा महाराजाका पनि कुरा काट्छन् काटुन् न त काटेर के हुन्छ ?” मनिषा आफ्नो अडानमा टसकोमस भइनन् ।

“यस विषयमा छलफल भोलि गर्दा नि हुन्छ, अहिले चैं खाजा के छ लेउन साह्रै भोक लाग्या छ के !”
यति भनेर रमेश हात गोडा धुन बाथरुम भित्र पसे मनिषा भुतभुताउँदै किचनतिर लागिन् । हामी पनि लुसुक्क घरतिर लाग्यौं ।

उबेला छिमेकीको घरको करेसामा लुकेर यसरी भित्रको झगडा सुन्नुको मजा नै बेग्लै थियो ! आजकला त कहाँ…!

०००
हेटाैँडा, मकवानपुर