नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म दुब्लोपातले मान्छे । हृदयदेखि नै कमजोर पनि । बलियो हुन र मोटाउन चाहन्छु तर सक्दिनँ ।
आज बिहान एउटा एफेममा सुनेंँ – … छ जहाँ तन्दुरुस्ती छ त्यहाँ … ।

मेरो त भाग्य नै खुलेको भन्ठानेंँ । लाखौँ वर्ष तपस्या गरेपछि भगवानले वर दिन तथास्तु भनेझैँ बल्ल मैले तन्दुरुस्त हुने औषधि पाएँ ।

तन्दुरुस्तीको त्यो रामवाण जुन पसलमा किनें, त्यसैमा सोधे – यससित अरु पनि केहीँ चाहिन्छ त ?
मबाहेक सबै जान्ने छन् । आफू त परियो सोझो मान्छे । पसलेले दियो – चाउचाउ । त्यसमा मोटो अक्षरले लेखिएको थियो – भिटामिनले भरपूर ।

तन्दुरुस्तीलाई जिउभरि दल्नुसित दलेंँ । मानूँ, मेरो सात जुनीको दुब्लोपन हटाउने यो अचुक औषधि जो थियो ।
अनि चाउचाउ त खाउँखाउँ लागिरह्यो । जति खाऊँ खाउँखाउँ लागिरहने हुनाले दूधसित, दहीसित, तरकारीसित र जेजेसित अवसर मिल्यो त्योत्योसित खाएँ ।

तन्दुरुस्ती र पौष्टिक पचाउने मेरो भित्री र बाहिरी मेसिनमा गडबडी देखियो । सुरुमा त लाग्यो म तुरुन्तातुरुन्तै मोटाउन थालेँ । एक छिन सहें – पेट पोलेको, पेट दुखेको तर पखाला पनि लाग्न थालेको र वान्ता आउन लागेको लुकाउन सकिनँ ।

मेरो बजारको सबैभन्दा ठूलो अस्पतालको सबैभन्दा ठूलो डाक्टरकहाँ पुगें । पत्नीजी साथै हुनुहुन्थ्यो । पत्नीजीको अगाडि म फिस्टो महाराज थिएँ । यही कारण हो कि म चाडपर्वबाहेक अन्य समयमा पत्नीजीसित बाहिर निस्किदिनँ ।

डाक्टरलाई समस्या सुनाउँछु । डाक्टर हप्काउँछन् – त्यस्तो विज्ञापनमा पनि विश्वास गर्ने हो ?

डाक्टरलाई छाडेर म निस्किन खोज्छु । डाक्रले प्रश्न गर्छन् – किन के भो ?
निराशा मिसिएको स्वरमा बोल्छु – त्यही एफेममा तपाईंको विज्ञापन पनि आइरहेको छ ।

०००
रौतहट