नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रायो, मुलाको साग, तोरि पिँडालुको डाँक्ला आदिको सुकुटी गुन्दुक हो । सुकुटीभन्दा चट्ट काटेको फलमासु चुलोमाथि शिलमा उनिएर धुँवा र रापको मिश्रणबाट बनेको मासुको लुम्सा संझनु पर्छ तर सागजातिको सुकुटी बनाउने तरिका फरक छ । लुम्से सुकुटी अरुमा खास नचढे पनि उहिले इन्द्र भौमान र अहिले पुरेत जजमान दुबैले घुड्क्याउने पहिले सोमरस अहिले नामान्तर भएर रौद्ररस बुझे हुन्छ ।

कुरा बाङ्गिएकोमा माफ गर्नु होला । कुरोको चुरो गुन्द्रुक र कविकै सेरोफेरोमा छ । गुन्द्रुक बनाउन जति कठिन छ त्यो भन्दा कठिन ब्यङ्ग्यकार बन्नमा छ । तर अब्बल गुन्द्रुकको सितन र जब्बर ब्यङ्ग्यकारको फित्कौली स्वादिलो हुन्छ । उत्तर ताकेर दक्षिणको शिकारको कोखामा तीर हान्नु चानचुने कुरा होइन । सुन्दा र सुँघ्दा गन्हाए जस्तो, खाँदा स्वादिलो चट्याङ मास्टरको राधे राधे जस्तै ।

डिल्लीप्रसादको सिल्ली पनि कम रोचक छैन । कतै ब्यङ्ग्य कविले माइकको फुँदो समाउने चाँजोपाँजो मिल्दा डिल्लीप्रसादसँग एउटा पोको हुन्छ नै । घरबाटै संझेर ल्याउँदा हुन्, यो पोको कस्को पोल्टामा पर्ने हो भनेर । तर परिस्थिति कहिलेकाँही बेग्लै भैदिन्छ । सोचेभन्दा अरुलाई पनि बिलो लाग्नु पर्ने । मतलब बुझ्नु भए हुन्छ, आज वरिष्ठ धेरै छ्न तर पोको एउटा । तर डिल्लीप्रसादको गिदी पनि कम तेजिलो छैन । एउटै पोको भए पनि सबै वरिष्ठ उभ्यायो, मम भनेर छुन लायो, पोको एउटालाई थमायो । सबैले पानी समाएर पुङ्गिफल गणेशलाई चढाए जस्तो । गुन्द्रुक तिहुनमा को मुल तिहुन ? अन्तिममा बाक्के फुट्छ डिल्लीप्रसादको “सबैले बाँडी खानू ।” भाग पर्ने गणेश चैँ चट्याङ्ग मास्टर, ढकलपुरे, फित्कौली हान्नेका नाथ नरनाथ र डाक्टर आदि आदि ।

हुन त साँध्न, उमाल्न जान्ने साडिधारीहरू पनि गोडा पाँच सातेकको पनि कोइली स्वर सुनिन्छ त्यहाँ तर डर के हुँदो हो भने चिकेन चाउमिनको डब्बा खोल्नुभन्दा पहिला गुन्द्रुकको पोको फुक्यो भने ?

गुन्द्रुकको झोल त बराह औतारको बोसिलो सिकार र रोयल स्ट्यागको चुस्किले मुखाकृति बिग्रिएपछि एक बटुको गुन्द्रुकको तातो झोल स्वाट्ट पार्‍यो । आन्द्रा र दिमाग दुबै हल्का । यस्तो सौभाग्य कहिले जुर्ने हो कुन्नी यो गुन्द्रुकेलाई ?
“जय मुलतिहुन, जय गुन्द्रुक ।”

०००
काठमाडौं