नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. टीकाराम पोखरेल :

आजकल बजारमा गणतन्त्रे तक्माको हल्ला चलेको छ । तक्माको हल्लासँगै मेरो नाम पनि नचलेको होइन, तक्मा पाउनेमा । तक्मा पाउनेमा म पनि पर्ने रे भने पछि म कताकति खुसी पनि भएको थिएँ, तर पछि तक्मा पाउनेहरुको नाम पत्रिकामा प्रकाशित हुँदा त्यहाँ मेरो नाम नदेखेपछि म भित्रभित्रै खिन्न भएँ । तर अहिले पो थाहा पाएँ । म तक्मा पाउन योग्य नै रहेनछु । मैले तक्मा पाएको भए त त्यो तक्माकै अवमूल्यन पो हुने रहेछ । हो हजुर म जस्तो तुच्छ मान्छेलाई तक्मा दिएर तक्माको अपमान गर्नु त भएन नि ।

हो हजुर ! मैले तक्मा पाउनुपर्ने कुनै कारण देखिनँ । गणतन्त्र नामधारी यो तक्मा पाउन त गणतन्त्रको लागि केही योगदान त गर्नुप-यो नि होइन र हजुर । मैले तक्मा पाउनुपर्ने त्यस्तो के नै पो गरेको छु र यो देशका लागि ? हो हजुर । तक्मा पाउनेहरुको नाम सार्वजनिक हुनु अगाडिसम्म त मैले पनि गणतन्त्र र देशको लागि केही गरेको छु, तक्मा पाउनेहरुमा म पनि पर्छ कि भन्ने मलाई आसा लागेको थियो हजुर । पछि म तक्मा पाउनेमा परिनँ भन्दा मलाई कता कता खल्लो लागेथ्यो, तर गोरखापत्रमा तक्मा पाउनेहरुको नाम हेर्दा पो बल्ल थाहा पाएँ हजुर । तक्मा पाउनको लागि म योग्य नै भएको रहेनछु । हो हजुर । त्यस्ता त्यस्ता दिग्गजहरुले पाउने गणतन्त्रे तक्मामा मैले आँखा गाडेर ठूलो भुल गरेंछु । यस्तो मेरो मूर्खताप्रति म आफैलाई दया लागेर आयो हजुर । त्यस्ता, देशभक्त इमान्दार, दिग्गज, विद्वान्, राष्ट्रवादी, जनसेवी गणतन्त्रवादीहरूले पाउने तक्मामा म कसरी आसे बनेँछु हजुर ?

हो हजुर ! ती तक्मा पाउनेहरुले देशको गणतन्त्रको स्थापना र विकासको लागि गरेको साम, दाम, दण्ड, भेदको नीति अवलम्बन मैले कहिल्यै गर्न सकिनँ हजुर । के गर्ने हजुर । गर्ने चाहे पनि म त्यो कला मसँग छैन । हो हजुर । मैले छल, छाम र छुल्याइँ र छुद्रयाइँ पनि गर्न सकिनँ, न त मैले चाकरी, चाप्लुसी र चुक्ली नै गर्न जानें हजुर । के गर्ने हजुर । भ्रष्टाचार गर्ने त झन कुरै भएन, कहाँबाट भ्रष्टाचार गर्न पाउनु कहिल्यै सरकारी जागिर खाको भा पो त हजुर । अनि अत्याचार र दूराचार पनि मेरो दिनचर्या बन्नै सकेन हजुर । हो हजुर । म यी सबै काम गर्न असक्षम छु भने मैले के का लागि तक्मा पाउने हजुर ?

के गर्ने हजुर । मैले गाउँको अगुवा भएर छिमेकी छिमेकीलाई फुटाउन, छुटाउन र टुटाउन जानिन हजुर । न त नेता भएर जनतालाई थिच्न, मिच्न र पाएसम्म जनताको मानो मुठी घिच्न नै जानें हजुर । हो हजुर । न त समाजसेवी भएर सोझासाझालाई हकार्न, थचार्न, पछार्न र लछार्न नै जानें न त मैले विद्वान्‌का नाममा आफूले सदस्यता लिएको पार्टीका नेताले जे जे भन्छन् त्यसमा आँखा चिम्लेर ताली पड्‌काउँदै समर्थन नै गर्न सकें हजुर ।

हो हजुर । मैले ओल्लो कित्तामा फाइदा हुँदा ओल्लो कित्तामै बसेर लुट्ने र पल्लो कित्तामा फाइदा हुने जस्तो देखेपछि त्यतै फड्‌को मार्ने सुन्दर कला पनि जानिनँ हजुर । अनि मैले नत मानवअधिकारकर्मीका नाममा पार्टी पार्टी बिचका तँछाड मछाडका घटनामा चर्को स्वरमा बोल्न सिकें, न त पत्रकारका नाममा पार्टीका ठूला बडा नेताको गाथा नै गाउन जानें। न त राष्ट्रसेवकका नाममा जनताका छातीमा गोली बर्साउन नै जानें, न त नागरिक समाजका अगुवाको पगरी भिरेर दलका एजेन्डालाई काँध थाप्दै हिंडे हजुर । हो
हजुर । यीमध्ये मसँग कुनै योग्यता नै छैन भने मैले तक्मा किन पाउने हजुर ?

न मैले उद्योगपति भएर गुणस्तरविहीन सामान उत्पादन गर्न सर्के न मैले व्यापारीका नाममा दाल चामलमा बालुवा मिसाई त्यसबाट आएको फाइदाबाट पार्टीलाई चन्दा दिन सकें । न मैले गाँजा चरेसको व्यापार गर्न सकें न मैले अकुत सम्पत्ति कमाएर कर छल्न नै सिकें । न मैले विदेशी मुद्राको अवैध कारोवार गरेँ, न मैले ठमेलका बारमा नग्न चेली नचाउन नै सकें। तब यी सबै गर्न नसक्ने भएपछि मैले तक्मा किन पाउने हजुर ?

हो हजुर माथिका कामहरु कुशलतापूर्वक सम्पन्न गरेका दिग्गजहरुका तुलनामा गणतन्त्र ल्याउनको लागि मैले के नै गरेको छु र हजुर गणतन्त्रे तक्मा पाउनँ ? गणतन्त्रे आन्दोलनमा मेरो जाबो एउटा छोरो गोली लागेर मरेको र अर्को छरो आन्दोलनकै गोली खाएर लँगडो भएको न हो हजुर । जनताका छातीमा गोली हानेर चराझै पुर्तुक-पुर्लक लडाउन सक्नु पो बहादुरी त, छातीमा गोली थापेर प्राण त्याग गर्नु के को बहादुरी हो र हजुर ! कहीं कतै इतिहासमा मर्नेलाई बहादुर भन्ने गरिएको छ र हजुर ? मार्नेलाई नै त बहादुर घोषित गर्ने गरिएको छ नि होइन र हजुर ?

त्यसैले हो हजुर । यत्रा बहादुरहरुको योगदानको तुलनामा एकबारको मर्ने जुनीमा मेरो छोराले छातीमा गोली थापेर मृत्युवरण गर्नु कुन ठूलो कुरा भो र हजुर । मलाई चित्त बुझ्‌यो हजुर, मैले तक्मा पाउनुपर्ने होइन रहेछ र गणतन्त्रका लागि मृत्युवरण गरेको मेरो छोरो पनि यसको लागि योग्य रहेनछ हजुर । तक्माका लागि त तिनीहरु नै योग्य रहेछन् हजुर, जसको गोरखापत्रभरि नाम छापिएको छ हजुर ।

०००
हाइ, हाइ नेपाल बन्द (२०७०)