नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

किशन पौडेल :

सिंहको एकलौटी हुकुमी शासनबाट स्याल, ब्वाँसा र भेडाहरू आजित भएका थिए ।

स्याल, ब्वांसा र भेडाहरू मिलेर जालझेल र षडयन्त्रपूर्वक सिंहलाई आफ्नो चङ्गुलमा पार्न सफल भए ।

सिंह आजित भएर लौ तिमीहरू नै गर शासन भन्दै राज्य सत्ताको सिंहासन त्यागेर गुफातिर लाग्यो ।

ब्वांसाहरूको नाइकेले सत्ताको बागडोर सम्हालेर आसन ग्रहण गर्यो र स्यालहरूलाई मन्त्री बनायो ।

स्याल र ब्वाँसाहरूको नाइके मिलेर जङ्गली राज्य सञ्चालन गर्न थाले । निर्धा र कमजोरहरूलाई दबाएर राखे । हत्या – हिंसा व्यापक वृद्धि हुँदै गयो ।

अति नै भएपछि भेडाहरू आजित भए र सिंहलाई सम्झिन थाले । आफै मोजमस्तीमा रमाए पनि सिंहको शासनकाल योभन्दा उत्कृष्ट थियो भन्ने सोच्न थाले । सिंहले बुद्धि- विवेकले काम गरेको थियो । पिरमर्काको सुनुवाइ हुन्थ्यो । अचाक्ली अन्याय अत्याचार त हुँदैन थियो ।

सबै भेडाहरू मिलेर सिंहलाई खोज्न जाने सल्लाह गरे र सिंह बसेको गुफाभित्र गएर अनुनय गर्न थाले ।

– हजुर माफ गर्नुस् ! हजुरलाई हामीले शासन सत्ताबाट हटायौ ।

हजुरबिना हामी बेसहारा भएका छौं। हजुर आएर फेरि आफ्नो शासन सत्ता सम्हाल्नुपर्यो ।

अपहेलित र उपेक्षित भएर धेरै वर्ष गुफा बस्नुपर्दा सिंहको मन बदलाको भावनाले उद्वेलित भैरहेको थियो ।

मौका यही हो भन्ने सोचेर सिंहले उनीहरूको कानमा केही मन्त्रहरू फुकेर पठायो ।

भेडाहरूको जमातले ब्वाँसा र स्यालविरूद्ध आन्दोलन गरे । केही अन्य बाँदर, र बनढाडे बिरालोहरूले पनि साथ दिए । जङ्गलमा विद्रोहको डढेलो सल्कियो । ब्वाँसाहरूको केही सीप चलेन । उनीहरू सत्ता छोडेर भाग्न बाध्य भए ।

सिंह पुनः आएर आफ्नो गद्दीमा बस्यो । तनमन साह्रै भोकाएको थियो । आफ्नो जन्मजात गुण र स्वभावहरू देखाउँदै झन् उग्र भएर शासन सत्ता चलाउन थाल्यो । भेडाहरूसँग अब कुनै विकल्प बाँकी थिएन ।

नियतिको खेल सम्झेर फेरि त्यहीं दयनीय दुःखद जिन्दगी बिताउन थाले ।

०००
हेटाैडा