नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरि खनाल :

आजभोलि मलाई छोराले दुख दिन थालेको छ । छोराले दिएको दुख कसलाई भन्नू भनेर चुप लागेको अब त अति नै भयो । पारिवारिक कहानी नै सही चलचित्र त बन्छ भने मैले लेख्न नमिल्ने के नै छ र ? अँ विगत वर्षदेखि ऊ उखानटुक्काहरू कण्ठ गर्ने अभियानमा छ । उखान टुक्का कण्ठ गर्ने क्रममा उसले निद्रा नै खाइदिन्छ । ऊ एक्लै त बर्बराउँछ नै कहिलेकाहीँ लौ न बाबा एउटा सिचियोसन बनाइदिनुपर्यो म त्यसमा मिल्ने उखान टुक्का भन्न सक्छु कि सक्दिन परीक्षण गर्नुपर्यो भन्न आउँछ । छोरो हो सहयोग गर्नै पर्यो नि भन्छु र त्यसमा संलग्न हुन्छु, रात गएको थाहै हुँदैन ।

किन यस्तो गर्या भन्नुहोला उसको उद्देश्य मुलुकको प्रधानमन्त्री हुनु छ रे । उद्देश्य नै महान् छ त मान्नै पर्यो । यतिले नपुगेर ऊ नयाँ उखान टुक्काको खोजीमा विभिन्न जिल्ला भ्रमणमा जाने गर्छ । एकपटक त भनेँ बाबु यस्तो उखान टुक्का सङ्ग्रह गर्ने नयाँ भाषिक कुरा खोज्ने काम तिम्रो हैन यो त प्रज्ञा प्रतिष्ठानको काम हो भनेको के जबाफ दियो थाहा छ ? “हैन बाबा त्यसको काम त भाषाको वर्णविन्यासमा कैँची चलाउने, प्रमुख अतिथि पल्टिएर ल्याकत नै नभए पनि कसैको लेखनका विषयमा भाषण ठोक्ने र नेताजीहरूको चरणकमलमा पूजा प्रार्थना गर्ने हो । यो हाम्रै काम हो ।” अनि सकियो छोरासँग कुरा गरेर ?

पन्ध्र दिन अघि छोरो पानीट्याङ्की हेरिरहेको रहेछ । खुस्कियो कि क्या हो भनेर हप्काएको त नसोचेको ठूलो कुरा पो गर्छ गाँठे । बाबा पछि म ठूलो पदमा चारपाँचपटक आसिन भएपछि रुपैयाँ राख्न पर्यो भने यो ट्याङ्कीले काम गर्छ कि गर्दैन यसको क्षमता छ कि छैन भनेर जाँचेको रे । यो पनि उसको ठूलै अभिष्ट रहेछ भनेर चित्त बुझाएँ । मलाई भेट्यो कि अनेक कुरा सोधिरहन्छ । फाइलमा कसरी नागरिकलाई अनागरिक बनाउने निर्णय लेख्ने रे । कसरी शरणार्थीलाई नागरिक बनाउने रे ? मुद्दा लाग्नेलाई नलाग्ने बनाउने र नलाग्नेहरूलाई फसाएर जेलमा सडाउनका लागि के कसरी मुद्दा बनाउने रे । आफूले निर्णय गरेर सार्वजनिक सम्पत्ति बेचेपछि निर्देशन दिएर काम गरेका बबुराहरूलाई मात्र फसाउन के गर्नुपर्छ रे । जसले घर बनायो उसलाई घरको माया हुँदैन डेरामा बस्नेलाई पो माया हुन्छ भनेर तर्क दिन के कसरी सकिन्छ रे ।

कहिले छिनछिनमै झूटो बोल्ने कला कसरी सिक्ने रे । लाशैलाशमाथि टेकेर पनि म त फूलैफूलको चाङमाथि छु भन्नका लागि कसरी सकिन्छ रे । यी सारा कुराको चिन्तनमा ऊ चुर्लुम्म डुबेको छ ।

उसले सताउने विधा पनि फरक फरक छ । हिजोबाट त राति बाह्र बजे उठेर फेसबुकमा स्टाटस लेख्न शुरु गरेको छ । घरका सबैको निद्रा खलबल्याउने गरी मोबाइलमा स्पिकरको घण्टी फिट गरेको छ । बाह्र बजे निद्रा क्वापल्याक्क खाँदै घण्टी बज्छ । ऊ जुरुक्क उठ्छ र लेख्न थाल्छ । अनि सुतिरहेको मलाई आएर सोध्छ “योभन्दा पनि चोटिलो गाली गर्ने शब्द छ कि छैन भन्नुस् न । यति लेख्यो भने मेरो फ्यान बढ्छन् त ?” राती स्टाटस लेख्दा त पिउनु पनि पर्छ भनेर कसले लगाइदियो कुनि मुखै ह्वास्स गनाएको हुन्छ ।

आज बिहान त वाक्क लागेर मैले उसलाई भनेँ “छोरा यो हर्कत छोडिदेऊ ।” उसले भन्यो “मलाई देश छोडेर पनि नजा भन्ने अनि शानसँग देशमा बस्नका लागि आवश्यक चरित्र र क्षमता विकासमा पनि नसघाउने ? यो यहाँको लागि उपयुक्त प्राविधिक शिक्षा हो बुझ्नु भो ।” छोराले कडै कुरा गर्यो । हामी सल्लाह गर्दैछौँ बरु विदेश नै जा भनिदिउँ कि भनेर । लौ न सल्लाह पाऊँ ।
अस्तु

०००
धादिङ