नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सरण राई :

जर्जर शरीर राेगले खाएकाे । मन तिनकाे चार वर्षकाे याे बिरामी र डायलाइसिस अवधिमा कहिल्यै यसरी जर्जर भएकाे थिएन । ‘अब म बाँच्दिनँ’ भन्दै राेइन् । तिनलाइ सहज मृत्युवरण गर्न सक्ने विराङ्गना बनाउने मेराे प्रयत्न तिनकाे सामू राेएर धुलिसात हुन नदिन आँसु भित्रभित्रै छातीमा पचाएँ ।अस्पतालकाे वार्डमा हामी दुई मात्र भएकाे बेला तिनी रातभर राेइन् । रून चाहेर पनि म रून सकिनँ राेइनँ ।

तर भाेलिपल्ट छाेराकाे अगाडि छाेराकाे काेठामा ‘तेराे आमा रातभरि कसरी राेई तर म रून सकिनँ’ मात्र के भनेकाे थिएँ, क्व़ाँ क्वाँ राेएछु, राेएछु मनभित्रका वेदना पाेख्दै ।

तिनकाे अवस्था हेरेर घर फर्काउने कुरा तिनलाई भन्दा अत्यन्त प्रसन्न भएकी थिइन् । त्यहि बेला मैले भनेकाे थिएँ– ‘मृत्यु पश्च्यात सडिजाने शरीर धरानकाे अस्पताललाई दान दिऊँ ।’ तिनी राजी भएकी थिइन् । फर्किनासाथ पहिलाे काम हामी ( तिनी र म) अस्पताल गएर शरीर दानकाे कागज पत्र गरेर हामी दुवैकाे एकसाथ शरीरदान गर्ने सल्लाह थियाे । फर्किने सबै बन्दाेबस्त मिलाएकाे अघिल्लाे रात अकस्मात तिनकाे देहावसान भयाे ।

अब तिनकाे शरीरदान गर्ने अधिकार कसैसँग थिएन र दाहसंस्कार परम्परा अनुसार गरियाे । आफ्नाे शरीर दान गर्ने मेराे दृढ इच्छा थियाे । मरेपछि तिनकाे चिहानसँगै छेउमा मेराे चिहान रहाेस् — एउटा मन भन्छ । मरिसकेकाहरूलाई मरेपछि सँगसँगै रहेकाे चिहानकाे के अर्थ हुन्छ र …. अर्काे मन भन्छ । शरीर दान गर् ।

लामाे समयसम्म सँगसँगै बस्न नपाए पनि चिहानहरू सँगसँगै रहाेस् भन्ने एउटा मनकाे जिद्दी… शरीरदान गरेर उपकार कार्यमा सरिक हुँ भन्ने अर्काे मनकाे आवाज … दाेधारमा छु ।

केही दिन मात्र तिनी बाँचेकी भए सँगसँगै हामी दुवैले दुवैजनाकाे शरीरदान सँगसँगै गर्ने थियाैँ । एक्लाे म… आफ्नाे शरीरबारे दाेधारमा छु । ‘के गराैँ ?’ हर कुरामा साथ र सल्लाह दिने तिनी छैनन् ।

०००
धरान