नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

तपाई गलगिद्ध अघाउनु भएको छ
बङ्गुर मोटाएझैं हुप्प फुलिनु भएको छ
यद्यपि भोकाहरूको दर्शन फलाक्न उधुम खप्पिस हुनुहुन्छ
तपाईं आफ्नो व्यक्तित्वमा खुबै खुल्नुभएको छ
र मौसम अनुसारको पोशाकमा सपक्क सजिनुभएको छ
तथापि नाङ्गाहरूको दारुणावस्थाको चित्रण गर्न साह्रै सिपालु हुनुहुन्छ
तर महाशय !
खालिपेटको दन्दनाउँदो ज्वालामा के कहिल्यै भोकको
शाश्वत स्वाद चाख्नु भएको छ ?
नाङ्गो आङको नाजुक आवरणमा
के कहिल्यै दर्के झरी र असिना, हिउँ र तुषारोको
दुर्दान्त पीडा खप्नु भएको छ ?
हो महाशय !
तपाईंको दर्शनको सारभूत सन्देश त साह्रै सुन्दर छ
तपाईंको चिन्तनको निष्णात् निचोड पनि असाध्यै आकर्षक छ
र जुनसुकै बेला र जस्तोसुकै विषयमा
निर्धक्क बोल्न सक्नुहुन्छ ।
तर महाशय !
के कहिल्यै भोकको भाषामा बातमार्नु भएको छ ?
के कहिल्यै अभावको वाक्यमा व्यथाको संवाद बोल्नु भएको छ ?
र भोक र अभावकै शब्दहरू छानेर
के कहिल्यै समस्या समाधानको कोठेपद भर्नुभएको छ ?
त्यसैले महाशय !
आदर्शका व्यञ्जनहरू कहिल्यै नपस्के हुन्छ भोकाहरूको अगाडि
यथार्थको ढिंडोरोटो नै अमृततुल्य छ उनीहरूका लागि ।
भोको पेटले आदर्शको परिकार पचाउन सक्दैन महाशय !
असंख्य कुपोषित केटाकेटीहरू
भोकै नाङ्गै सडकमा रोइरहेछन् यसखेर
असंख्य तिरष्कृत तरुनीतन्नेरीहरू
गल्ली र छिंडीहुँदै निरपेक्ष मोडतिर भागिरहेछन् यसखेर
र धर्तीका असंख्य निर्माणकर्ताहरू
अभावै अभावको सुस्केरा फ्याँकिरहेछन् यसखेर
रोग भोक र अभावको त्यो करुण क्रन्दन
पीडा वेदना र अवहेलनाको त्यो निर्मम रोदन
कुनै राष्ट्रिय गीतको मार्मिक धुन भएर गुञ्जिरहेछ
व्यथाको बाँसुरीमा बज्ने त्यो उत्तप्त आँसुको आलाप
पीडाको सारङ्गीमा रेटिने सन्तापको त्यो सरगम
के कहिल्यै सुन्न भ्याउनुभएको छ महाशय ?
तर समय नै कहाँ र देख्न र सुन्न भ्याउनु ?
कुनै सभा सम्मेलनको भीडमा भाषण भुक्दाभुक्दै
कुनै महँगा रेष्टुराँको चिल्लो कुर्सी र टेवल वरिपरि
सुस्वादु भुजा र पेयपदार्थसँगै बौद्धिकता डकार्दा डकार्दै
समय सुल्किरहन्छ तपाईंको ।
त्यसैले तपाईं मात्र अर्ती र उपदेश फलाक्नुहुन्छ
मात्र आदेश र निर्देश हाँक्नु हुन्छ
र आदर्शको गीता-पाठ वाँच्नु हुन्छ
जुँगामा ताउ दिँदै र दुनियाँभरको हाउभाउ देखाउँदै
दर्शन ओकल्न खुब सुहाउँछ तपाईंलाई
किनकि तपाईं धिरोदात्त नायक आदर्श अभिनयको
तपाईंसँग आलङ्कारिक वाक्पद्धतिहरू छन्
जसद्वारा उकालोमा ढुङ्गो गुड्दछ
र पश्चिमबाट घाम उदाउँछ
तर दुःखमा पिल्सेकाहरूलाई त
अभावको अङ्कगणित हल गर्दागर्दै समय सिद्धिसक्छ
ऋणमा डुबेको घरखेत निखन्ने सपना बुन्दाबुन्दै जुनी बितिसक्छ ।
त्यसैले सुन्नुहोस् त महाशय !
के आकाशको फल खाएर जर्जर अनुहारहरू झर्झराउँदा हुन्छन् ?
के अर्को सालको बालीको आसले यो सालको खोक्रो पेट भरिन्छ ?
त्यसैले महाशय !
नपस्किए हुन्छ आदर्शका परिष्कृत परिकारहरू
नबाँडे हुन्छ आश्वासनका गुलिया लड्डुमिठाइहरू
अभावको तीतो स्वाद नचाखेको तपाईंलाई के थाहा
आदर्शले कसैका पेट भरिदैनन्
र आश्वासन खाएर कोही बाँच्तैनन् ।

०००
पाँचथर
‘दन्त्य कथाको देश’ (२०७२)