नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

​नन्दलाल आचार्य :

हे राम ! कस्तो अचम्मको छ यो कलिजुगको मेला,
साँढे चढ्ने शिवजीलाई स्कुटरको झमेला !
चिनीभन्दा गुलियो छ यहाँ स्वार्थको चास्नी,
लौ न प्रभु ! कता हरायो हाम्रो मनको बास्नी ?
​
आँगनमा तुलसी छ, मनमा भने काँडा,
सम्बन्धका डोरीहरू भए साह्रै टाढा ।
पल्लो घरको ऐनामा आफ्नो अनुहार हेर्छौँ,
सत्य बोल्ने ओठलाई झूटको रङले फेर्छौँ ।
चराले त गुड बनायो परालको त्यान्द्राले,
मान्छे यहाँ घर खोज्दैछ फेसबुकको झ्यालैले !
​
खल्तीमा छ मोबाइल, ओछ्यानमा छ चिन्ता,
भित्ताभरि सजिएका छन् कागजी निश्चिन्तता ।
मुसो पस्यो भण्डारमा, लड्डु खायो पूरै,
बिरालो त सुतिरहेछ उडाई ‘भिटो’ कुरै !
खेतबारी बाँझै राख्यौ, गफले गाउँ भर्यौ,
श्रम गर्ने पसिनालाई अत्तरले नै छर्‍यौ ।
​
बोटै मरेपछि कहाँ पाइएला र मीठो फल ?
स्वार्थको यो डढेलोमा नखोजौँ है शीतल जल ।
मन्दिर धाउनु पर्दैन, मनलाई सफा राखौँ,
अरूको आँसु पुछेर मात्र हाँसोको स्वाद चाखौँ ।
ढोँगको यो टोपी फुकाली, प्रेमको माला गाँसूँ,
दुःखलाई पनि हँसाएर जीवनसँगै नाचूँ !
​
हे राम ! कस्तो अचम्मको छ यो कलिजुगको मेला,
जागौँ अब बेलैमा, नहोस् है अब ढिला !

०००
२०८२ चैत १ गते ।
सिद्धार्थटोल, उदयपुर ।