नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नन्दलाल आचार्य :

संविधान दिवसको बिहान गाउँभरि बाजागाजा घन्किए ।

त्यसबेला मानबहादुर आँगनमा निस्किए । नाति हातमा झन्डा बोकेर स्कुलतिर दौडिँदै थियो ।
“आज केको रमझम हो, नाति ?”

“संविधान दिवस, हजुरबुबा ! अब देशमा सबै बराबर छन् । सबैले अधिकार पाएका छन् ।”
नातिको कुरा सुनेर मानबहादुर मुस्कुराए ।

त्यत्तिकैमा बाटोमा कोलाहल मच्चियो । बिरामी छिमेकीलाई डोकोमा बोकेर चार जना मानिस उकालो लाग्दै थिए । गाउँमा सडक आएको थिएन ।

मानबहादुरले भत्किएको छानोमुनि चुहिएको पानीको दाग देखे । अनि नातिको हातमा फहराइरहेको झन्डातिर समेत दृष्टि दिए ।

“नाति,” उनले नातिको टाउको सुम्सुम्याउँदै भने, “झन्डा त उज्यालोमै देखिँदो रहेछ…”

नातिले हजुरबुबाको धमिलो आँखातिर हेर्‍यो । हतपत उनलेे सोधे; “तर हाम्रो घरमा संविधान कहिले बत्ती बनेर गाउँघरतिर पस्छ ?”

०००
२०८३/०६/०२
सिद्धार्थटोल, उदयपुर ।