नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

“म तपाइँकी दासी हैन बुझ्नु भो ? गोडामा तेल लगाइ दिने, तपाइकी श्रीमती भनिनुको अर्थ म तपाइँभन्दा निम्न स्तरकी मान्छे भन्ने होइन, तपाइँकै बराबर चैं हुँ त्यसैले आइन्दादेखि यस्ता घटिया कुरा मसँग गर्ने पनि हैन ।” –मैले दिनभरिको हिडाइँले पिँडौला करकर खाइरहेका छन र पाइताला पनि उसै गरि भत्भती पोलिरहेका छन् त्यसैले आज चैं तेल लगाएर मेरा गोडा मिचिदेऊ न भन्ने मेरो अनुरोधको प्रत्युत्तरमा श्रीमतीले मलाई फर्काएको उत्तर हो यो ।

“तिमीलाई मभन्दा निम्नस्तरकी भनेर मैले कहिले भनेको छु र ! तिमीलाई मेरा गोडा मिच्ता हिनताबोध हुन्छ भने म पनि तिम्रा गोडा मिचिदिउँला नि ! अनि त हिसाब बराबर भै हाल्छ नि ! तिम्रा पनि गोडा त दुखेकै होलान् क्यारे ।” – मैले हरेक कुरा पुरुषको थिचोमिचो मात्र महशुस गर्ने उनका मनमा रहेको हिनग्रन्थीको अप्रेसन गर्दै श्रीमती मनाउँने प्रयाश गरेँ ।

“पर्या छैन कसैला गोडा सोड़ा मिचाउँन र कसैको मिचिदैन पनि ।“ –उनले आफ्नो निर्णय सुनाइन् र थपिन– “गोडै मिचाउँने भए छोरालाई बोलाएर मिच्न लाउने, मलाइ होइन ।” र “कत्ती न पाएँ भन्दैमा जेमा पनि हामीलाई नै दल्न पो खोज्छ्न् है यी लोग्नेमान्छेका जात् त ।” यसो भनेर फत्फताउँ अर्को कोठातिर लागिन् ।

दिनभरिको कृषिकर्म गरेर र सो नभएका बेला सत्र गाउँमा जजमानी गरेर थकित र गलित शरीर लिएर फर्किएका मेरा पिताका गोडामा तेल लगाउँन माली लिएर तम्तयार रहने मेरी आमालाई सम्झिएँ । उनका काँधमा पनि त पुरै परिवारको खानपान तयार गरेर खुवाउँने, गाईबस्तु बाख्रापाठाको हेरबिचार गर्ने, घाँस दाउरा जोरजाम गर्नेजस्ता अभिभाराको दैनिक बोझ् त नभएको कहाँ हो थ्यो र !

अनि पिताजीको देहान्त पश्चात् आमाले भनेको सम्झिएँ– “मलाई पनि तिमीहरूकै बाको ह्वार–ह्वार बलिरहेको चितामा झ्याम्म फाल हानेर सँगै जलौं जस्तो नलागेको त कहाँ हो र ! एकातिर बाउको जलिरहेको चिता हेरेर खिस्रिक्क परेको तेरो अनुहार, अर्कातिर पिलपिल आँसु झारिरहेको तेरो भाइ र बहिनीहरूको अनुहारले मलाइ रोक्यो । मैले पनि यसो गरेँ भने तिमीहरूको के गति होला भनेर फाल हान्न सकिन ।”

मेरा बा, मेरी आमालाई आफू समानकी अर्धाङ्गिनी सम्झन्थे कि नाइँ । सोध्न उनको भौतिक उपस्थिति रहेन तर हाम्रा आमाहरू कुन मनोग्रन्थिका प्रभावले आफूलाई मृत पतिका चितामा होम्न उद्यत हुन्थे होला भन्ने आधारको खोजीमा छु ।
कतै तपाइँलाई पो थाहा छ कि ?

गौरादह– १२, झापा