नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

वासुदेव तिमल्सिना :

“आ ! म त बत्तीस लक्षणले युक्त भएकी केटीसँग मात्र बिहे गर्छु । जस्तोतस्तो त चाहिन्न मलाई ।”
पच्चीस बर्षे राजुले कल्पनामै अठोट गर्‍यो । हुन पनि राजु हेर्दा स्मार्ट थियो । डिग्री पढेको । सरकारी अधिकृत जागिर । घरको पनि सम्पन्न । चारैतिरबाट केटीको अफर आउँथ्यो । उसले डायरीमा केटीमा हुनुपर्ने बत्तीस लक्षणलाई यसरी लेखेको थियो ।

पातली, गोरी, कम्मर छिनेकी, लामो कपाल, चुच्चो नाक, ठूला आँखा, सुरिलो बोली, लच्कने हिडाइ आदि ।
उसले भने जस्ती केटी कतै पाइएन । ऊ तीस वर्षको भयो । उसले अब बत्तीस लक्षणबाट बीस लक्षण मात्र राख्यो, बाँकी मेट्यो । यति भए पनि हुन्छ भनेर । उसले सोचेका बीस लक्षणवाली पनि भेटिएनन् वा उसँग राजी भएनन् । ऊ अब पैतिस वर्षको भयो । उसले अब बीस लक्षणलाई घटाएर दश लक्षणमा ल्यायो । तर पनि बिहे जुरेन । अब राजु चालिस वर्षको भयो । उसले दस गुणलाई घटाएर पाँचवटा गुणमा सीमित गर्यो । तर पनि कसैले चासो देखाएनन् । अहिले राजु पैतालिस वर्षको छ । राजुले अब कुन कुन लक्षण भएकी केटी चाहेको छ भनेर जान्न इच्छा भएर मलाई एक दिन उसको डायरी हेर्ने इच्छा भयो ।

बिचरा ! राजुले रुन्चे मुख लाउँदै मलाई डायरी देखायो । त्यसमा लेखिएको थियो, “केवल एउटी महिला भए हुन्छ ।”

०००
लालबन्दी, सर्लाही