नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बासुदेव तिमल्सिना :

“लौ बर्बाद भो । अब के गर्ने होला ?” रामनारायण एक्लै बरबरायो ।
रामनारायण घर फर्किँदै थियो । रातको समय । ऊ आफ्नो गाडीमा एक्लै थियो । अचानक गाडी खराब भयो । मोवाइलको नेटवर्क पनि थिएन । उसले गाडीलाई सडकको छेउमा रोक्यो र अर्को कुनै गाडीमा लिफ्ट माग्ने सुरले सडकमा उभियो ।

निकैबेरको प्रतीक्षापछि एउटा गाडीको लाइट देखियो । देखिएको गाडी बहुत ढिलो गरी आइरहेको थियो । उसले हात देखायो । ढिलो गरी गुड्दै गाडी उसको नजिक आइपुग्यो । उसले हत्तनपत्त ढोका खोल्यो र गुडिरहेको गाडीमा बस्यो । तर आश्चर्य ! त्यस गाडीको ड्राइभिङ सिट खाली थियो । गाडी भने गुडिरहेको थियो । यस्तैमा एउटा मोड आयो । मोडमा ड्राइभिङ सिटको झ्यालबाट मानिसको एउटा हात भित्र छिर्यो र स्टेयरिङ घुमाएर गाडीलाई मोड्यो । यो देखेर रामनारायण झन् डरायो ।

केही समयपछि पेट्रोल पम्प आइपुग्यो । गाडी पप्पमा छिर्यो । रामनारायण हत्तनपत्त गाडीबाट ओर्ल्यो र लामो स्वास तान्यो । उसले भगवानलाई धन्यवाद दियो । केही मिनटपछि एकजना मानिस त्यो गाडीमा चढ्न अगाडि बड्यो । रामनारायण हतार गरेर त्यो मानिसको नजिक गयो र भन्यो, “यो गाडीमा नचढ्नोस् । म यही गाडीमा चढेर आएको हूँ । यसमा भूत बसेको छ ।”

यो सुन्नेबित्तिकै त्यो मानिसले एक दरो झाप्पु रामनारायणको गालामा कस्यो र गाली गर्यो, “साला फटाहा ! यो मेरो गाडी हो । बाटामा तेल सकिएर मैले ठेल्दै ल्याएको । किन गाडी गह्रौं भो भनेको त तँ साला पो चढेको थिइस् ?”

०००
लालबन्दी, सर्लाही