नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मनीषकुमार शर्मा ‘समित’ :

जिज्ञासु छोराले बाबुलाई प्रश्नहरू गरिरहेको थियो ।

“बाबा कालीदास को हुन ?”

“कालीदास मन्द बुद्धिका, मूर्ख थिए । धेरै परिश्रम र अध्ययन पछि महाकवि भए । वाल्मीकी ?“

“एक महर्षि तथा संस्कृतका आदिकवि हुन् । उनले महाकाव्य रामायणको रचना गरेका हुन् । ऋषिमुनि बन्नुअघि उनी एक डाकु थिए । त्यसबेला उनलाई रत्नाकर भनेर चिनिन्थे ।”

“अंगुलीमाला ?”

“अंगुलीमाल एक खुङ्खार डाकू थियो । जङ्गलमा रहन्थ्यो । जो कोही पनि त्यस जङ्गलबाट हिँड्थे ऊ उनीहरूलाई बाटोमै लुट्थ्यो र मारेर उनीहरूको एक औंला काटेर मालाको रूप लगाउँथ्यो । यही कारण उसलाई अंगुलीमाला भन्थे । पछि भगवान बुद्धको कारण उसको हृदय परिवर्तन भयो र भगवान बुद्धको शरणमा पर्यो। पछि यही अंगुलीमाला एक ठुला साधु भए ।”

“अनि हाम्रा नेताहरू ? यिनीहरू पनि त त्यस्तै हुनुपर्ने हैन र ?” बाबुसँग कुनै उत्तर थिएन । एकटकले घरअगाडिको बाटोमा भुस्याहा कुकुरलाई हेरिरहे। हिजोको त्यो लुते भुस्याहा कुकुर आज डम्म मोटाएर अरू लुरे कुकुरलाई लखटिरहेको थियो । सायद छोराको प्रश्नको उत्तर त्यही भुस्याहा कुकुरमा कतै खोजिरहेका थिए ।

०००
भक्तपुर