नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विष्णु नागर :

व्यङ्ग्यानुवाद :: रमेश समर्थन

गधा यदि कुर्सीमा बसेकाे छ भने
पहिलाे पटक त कस्ताे लाग्छ भने
याे गधा त्यति साराे गधा चैं हाेइन रहेछ
जत्तिकाे यसलाई हामी ठान्दै थियाैं,
तर, फेरि पनि मेराे राय त के छ भने
अन्ततः हाे त याे गधा नै
र आज नभए पनि भाेलि त प्रमाणित हुन्छ नै
तर भाेलि पनि याे, गधा प्रमाणित भएन भने
हामी भन्नेछाैं, “हुन त याे गधा नै हाे
कुर्सीले यसलाई के सिकाइदिएछ भने
गधाले पनि कम्तीमा घाेडा त देखिनैपर्छ ।”
त्यसैले त अहिलेसम्म बाँचेकाे छ
अनि एक पटक जब याे गधा हाे भन्ने प्रमाणित हुनेछ
त्यसै दिनदेखि यसकाे खेल पनि बिग्रिने छ
त्याे दिन आउनुभन्दा पहिले
गधासित मेराे एउटा अर्जेन्ट काम आइपर्ने छ
र मनमनै गधालाई गधा नै मानेर
म यसकाे शरणमा पुग्नेछु
अनि गधा पनि मेरा सामु
इज्जतसित प्रस्तुत हुनेछ
अनि म भन्न बाध्य हुनेछु,
याे त गधा नै हाेइन रहेछ
तर मैले नै अहिलेसम्म यसलाई
गधा ठानिरहेकाे रहेंछु
अनि जब एक दिन त्यसले बाटामा
मलाई एक लात जमाउने छ
या मेराे नजिकमा आएर पिसाब गर्नेछ
अनि त
मैले पनि यसका बारेमा आफ्नाे विचार फेर्नेछु,
याे गधा नै हाे र शतप्रतिशत गधा हाे
तर म अझै पनि “ए गधा !” भनेर भन्न सक्ने छैनँ
अनि जब यसले मलाई भन्नेछ,
“ए ! बाटामा ठिकसित हिँड् ।”
तब साँच्चै के लाग्नेछ भने गल्ती त मेरै थियाे,
अनि सडकमा तलबाट हिँड्न सिकेर
जीवनभरिलाई आफ्नाे गल्ती सुधार्ने छु ।

०००
विष्णु नागरको कवितासंग्रह ‘हँसने की तरह रोना’ बाट