नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

घरबार पसे पनि दरबार पसे पनि मान्छेको जीवन रथ चल्न दुई पाङ्ग्रा चाहिँदो रहेछ नै । मलाई पनि जवानीमा श्रीमती खोजेर दाम्पत्य जीवन बिताउने रहरले नगाँजेको होइन । चारैतिर चिनेजानेकाहरूलाई भनेर जोडी बाँध्न भनेजति दौडधुप गरियो । कतै नभेटेपछि पिताजीको भक्ति गरेर भए पनि सीताजीको खोजी नगरी भएन भन्ने ब्रह्मज्ञान मलाई भयो । त्यसपछि त सकेसम्म पिताजीको भक्ति गर्न भ्याइयो । सकेजति दौडधुप गरेपछि बल्लतल्ल एउटी कन्याको घरसम्म पुगियो । पहिला त तिनपुस्ताले पुग्थ्यो रे अब त पुरापुर पाँच पुस्ताकै बायोडाटा सोधेर हैरान पार्ने रहेछन् । बताउँदा बताउँदा पसिना पसिना पारेपछि बल्लबल्ल सुरु भयो बिहेबारीको कुरो । जागिरदेखि परिवारसम्म, घरदेखि खेतसम्म जाने बुझेका सबै कुरा सोधियो । मानौं म जागिर खान गइरहेछु । यतिका अन्तर्वार्ता छिचोलेर बल्लबल्ल फाइनल चरणमा पुगियो । सबै चरण पार गरेर दुई महिनापछि बिहेको साइत निस्कियो । एक चोटी कन्या त हेरौं भनेको म त झन्डै नभागेको ! जस्तै भएपनि बल्ल भेटेको बिहे त गर्नै प¥यो भन्ने लाग्यो बिहे गरियो पनि ।
बिहे त जसोतसो गरियो, तेस्रो दिनबाट डिमाण्डको वर्षा शुरु भइहाल्यो । पाउडरदेखि कपडासम्म, चप्पलदेखि के के हो के के, म त सुनेरै र्तिर्सएको । पैसाका नाममा २÷४ हजारको जागिर खाने म जस्ता निम्न स्तरका कर्मचारीलाई त्यतिका मागको बाढी कमिलालाई कुन्नी के को पहिरो भने जस्तो भयो । बिहेको दुई महिना त घरबार चलाइयो जसोतसो गरेर । त्यसपछि त घरमा सासूबुहारीको महाभारत नै मच्चिन थालिहाल्यो । मलाई मध्यस्थता गर्न निकै गाह्रो पर्यो । दुईचार महिनासम्म यसो मिलाई हेरेँ । त्यसपछि श्रीमतीजीका तालमा लागेर परिवारसङ्ग छुटृभिन्न बसियो ।
घरपरिवार छोडी जोइटिङ्ग्रे भएर एक महिना बिताउन कम्ती हम्मे परेन मलाई । रुपले घमण्ड भनौं भने त्यस्ती राम्री होइन, उचाई उस्तै खै के को घमण्ड थियो उनलाई । भनेका मागै पूरा नगर्नेले के बिहे गर्नु भन्दै छुट्टिएको एक महिनामा उनी लागिन् माइतीघरतिर । पछि थाहा भो अर्कै एक डुकुलण्ठकसँग सुइँकुच्चा ठोकिन् रे ! मलाई भयो हरिविजोग, फेरि छुटिृएर निस्किएको घरमा पस्न पनि गाह्रो । एक्लै बस्न झन गा¥हो । अब फेरि अर्की सीताजीका लागि पिताजीको चाकरी गर्नु मलाई मर्नु न बाँच्नु भाको छ । छ कि तपाईहरूसङ्ग केही उपाय ??

सङ्खुवासभा