नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

लकडाउनले गर्दा आफ्नो कारोबार ठप्प भएपछि नन्दलाल घर बसेर कृषि तिर लाग्छन् । युट्युवका आकर्षक भिडियो हेरेपछि त उनलाई कस्ले भेट्छ र ? आफू त तेसै फुर्के मान्छे। यो साल बर्षामा पानी पनि धरै परेन । ठुलो पानी आएर बाली नाली डुबायो भने पनि सरकारले क्षतिपूर्ति पनि दिन्छ । दुईतिरबाट फाइदा। धेरै के के सोचे, सोचे……..।

गाउँका सबै मिलेर कोठेबारीमा तरकारी खेति गरे। लटरम्म फलेका बोडी, भिन्डी, करेला, काँक्रा र फर्सीका स्वादहरूको सहरको चारै पट्टी हल्ला भयो। मान्छे सब्जी किन्ने भन्दा पनि खेति हेर्ने र फोटो खिँच्नेको भिड लाग्न थाल्यो ।

एक दिन नन्दलालकी जहान पल्लो गाउँ सानी फुपूकोमा गएकी थिइन् । घर फर्केर आउँदा झमक्कै रात परि हाल्यो । तरकारीको जोहो बेलैमा नगरेकाले अँध्यारै भए पनि बारीमा फर्सी टिप्न भनेर गएकी मात्र थिइन्, चोर बारीमा देखेको भन्दै हाँप र झाँप गर्दै आउँछिन् । नन्दलाल पनि लामो सिरुपाते खुकुरी बोकेर चोर खेदाउन जान्छन् । उनले त चोर होइन भूत पो देखे। करिब पाँच फुट जति अग्लो । आगाको सानो ठुटो हिँडिरहेको छ । बेला बेला निभ्दै, बल्दै गर्छ । जतिनै डर लागे पनि नन्दलालले साहसिक कदम उठाएर आफ्नो साहसिकताको परिचय दिनु थियो । उनले भूतले थाहा नपाइकन बिस्तारै बिस्तारै उसको पछि पछि लागेर हिँडे । आखिरी हातमा खुकुरी छँदै थियो । भूत बारीको एक फन्को मारेर आगाको ठुटो आँगनको पल्लो छेउमा फ्याँकेर नन्दलालकै घरभित्र छिर्यो । अब चैँ उनको हंसले ठाउँ छोडिसकेको थियो । सारा शरीर थरथर काँम्न थाल्यो । कसो कसो साहस जुटाए । “सबैजना बाहिर निस्क भित्र भूत छिर्यो,“भन्दै चिच्याउन लागे।

भित्रबाट छोरो फुत्त निस्केर भन्छ, “बाबा, भूत कता छिर्यो।“। तेतिबेला छोराको मुखबाट ह्वास्स सिगरेटको गन्ध आइरहेको थियो ।

असम, भारत