नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विवेक शर्मा गौतम :

चतुरप्रसादले करोडौं रुपैयाँ उठाएर टाँडीखेत सिचाई गर्ने योजना बनाए । उनकी श्रीमती चतुरीको दवाबमा चतुरले पैसा उठाए पनि । पेटारोभरि जम्मा भएको पैसा देखेर दुवै दङ्ग परे । खुशी भए । एक सय पचास हात अग्लो नक्कली बाँध बाँधे । छोराहरूले पेटभरि भात खान पाउने भए भनेर चतुरी रमाइन् । बाँधलाई कमसल पर्खाल बनाएर भए पनि छोराहरूको लागि पैसा बचाउने चतुरले सोचे । जुम्ल्याहा छोराहरू बाँधमा पौडी खेल्न पाइने भयो भनेर खुशी भए ।

चतुरीले भनिन् – “नजाऊ है नजाऊ ! भनेको मान !”

भन्दाभन्दै पनि छोराहरू स्कुलको झोला बोक्नुको सट्टा लाइभ जाकेट टिपेर बाँधमा पौडी खेल्न हिँडे । पौडी खेलेर दुई चार पटक बाँधमा वारपार गरे । आफूले आफैलाई साहसीको बिल्ला भिडाए । चतुर चतुरीले घरको झ्यालबाट उनीहरू पौडेको हेरिरहे। छोराहरूले साहसिक कार्य गरेको देखेर खुशी भए । छोराहरूलाई अन्तराष्ट्रिय पौडीवाज बनाउने सम्म सोच्न भ्याए । जब उनीहरू पारि पुगेर वारि फर्कन लागेका थिए नजिकै भयानक विष्फोटनको आवाज आयो ।

हेर्दा हेर्दै बाँध फुट्यो । पानीको भेलमा पच्छारिँदा घरमा बाले पेटारोभरि लुकाएर राखेको पैसाको बिटो सम्झे । छोराहरूलाई भेलले बगाएको देखेर पेटारो हेर्दै चतुर र चतुरी यसैले खायो भन्दै धुरु धुरु रोए ।

०००
काठमाडौं