नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

इन्द्रकुमार श्रेष्ठ सरित :

(आलिशान घरको शानदार बैठकमा शिवप्रसाद छटपटिएर टहलिरहेका हुन्छन् । छटपटीमा सिगारको धुँवा प्याक प्याक मुख पार्दै उडाएको देखिन्छ । त्यही बेता नाथुरामले शिवप्रसादका लागि कफी लिएर आईपुग्छ ।)

शिवप्रसाद : ए नाथुराम । तेरी मालिक्नी अझै तैयार भएकी छैनन् ? হল, दुलहीलाई तैयार हुन पनि योविधि समय त लाग्दैन त, ही। त्यो बूढो अनुहारमा पनि लाली पाउडर कति घरन सकेको ? किरिम कति पोत्न सकेको ? कतै जाउँ भन्यो भने कहिल्यै समयमा निस्किन पाइन्न। समयमा घरबाट निस्किन नपाएसी समयमा कहीं कतै के पुगिन्थ्यो र? कहिले मेकअपले दिलो, कहिले ड्रेसले दिलो । (चिसो उच्छवास छाड्छ शिवप्रसाद)

नाथुराम : कहाँ मालिक । मालिक्नीलाई कौनु ढेरेस मन परेको छैन । तेसैले सारी काटेर छोटो छोटो नयाँ ढेरेस सिलाउँछ मालकिन्न । (बोली समाप्तीसँगै दुब्लो होचो ज्यानको नाथुराम सेता दात देखाएर ङिच्च हास्छ ।)

शिवप्रसाद : (आश्चर्य मान्दै), हन कस्तो ड्रेस हो त्यो देशकाती सारी काटीकाटी सिलाएर लाउनुपर्ने ? उमेरको त अलि ख्यात गर्नुपर्छ । अनुहार हेन्यो भने एक माना तोरी छर्न मिल्ने चाउरी परेको छ । ड्रेस चाहिँ सारी काटी काटी छोटो छोटो छोटो ड्रेस लाउनुपर्ने । यी अधवैशेको उत्ताउला घाला देखेर ठिटाहरू पनि अलमल्ल पर्दा हुन् । अलमलमा त हामी बूढाहरू नै पर्ने भैसक्यौ । काः छुयाय्गु छुयाय्गु । (दिक्क मान्दै ठूलो स्वरले कराउँछ) यः मिसरी नानी। याकन वा ले।

नाथुराम : (आफैसँग मसक्क मस्किँदै) मालिक, नयाँ ढेरेस लाएपछि त अथी वो देख्छ न (हिहिहि)

शिवप्रसाद : के देख्छ ए देशी गोरो ? अहिले जथाभावी नबोल। मित्तरी नानीको रिस तेरो पुन्टे टाउकोमा ट्याङ ट्याङ
बज्रेला नि । कसरी बज्रेला रे ? (क्रोधपूर्ण मुद्रामा) ।

नाथुराम : (हाँसू कि रोउँको भावमा, अलि डराएजस्तो पनि देखिन्छ ।) नयाँ ढेरेस लगाउँदा (आतिन्छ) मालिक अभी वो छाती, नाइटो र विगरा देख्ने डेरेस नै राम्रो लाग्छ मातिकिनको । तेसैले मालकिन वोही डेरेस सिलाउँछ कि ? (हिहिहि)

शिवप्रसाद : धत् । फटाहा । सतुवा । घोती। जा भो यहाँ धेरै नकरा तेरै इण्डियातिर गएर करा ।

नाथुराम : (मालिकलाई हेर्दै सुस्तरी) विहार छुटिगयो त सतुवा पनि छुटिगयो। अब त हामी पनि हजुरजस्तै नेपाली नैसक्यो न. मालिक । अब त हाम्रो नेपाली नागरिकता तिनुछ, मालिक । हजुरको नेताजीलाई भर्नर हावो नागरिकता बनाइदिनुस्, मालिक । म पनि शादी ब्या करेर अब नेपालमै बस्ने हो ।

(शिवप्रसाद छटपटिएर ओहोर दोहोर गरिरहन्छ । बेला बेलामा नाथुरामलाई गाली गरेजस्तो नबुझिनेगरी भुतभुताउँछ । घरी घरी मिसरी नानी आउने बाटोतिर पनि हेर्छ ।)

शिवप्रसाद : (घरै थर्किनेगरी ठूलो स्वरमा कराउँछ) य निसरी नानी। छ वनेगु मखुला ? याकन वा। गुली वास्या वास्या । (त्यहीबेला अर्धनग्न पोशाकमा एकजना प्रौढा भन्न मिल्ने उमेरकी महिलाको प्रवेश हुन्छ ।)

शिवप्रसाद : छिःछिःछिः। य मा. बूढेशकाला पनि के यस्तो ड्रेस लाकी मिसरी नानी। भो, कट्ट सारी लाएर आऊ । है है, याकन हुँ। का, हजुरआमाको उमेरको मान्छेले नातिनीको उमेरको ड्रेस लार पनि हुन्छ ? मान्छेहरूले बूढी घोडी लाल लगाम भन्दैनन् ?

मिसरी नानी : य बुरा कटी बोलेको कटी ?

शिवप्रसाद :  य मिसरी चा, जाऊ न जाउ, अर्को ड्रेस फेरेर आऊ, मलाई धेरै नतडपाऊ ।

मिसरी नानी :  (आँखीभौ नचाएर । शिवप्रसाद र नाथुरामको अघिल्तिर क्याटवाक गरेझैं बटारिएर हिँड्दै) टिमी पो बुरा भयौ, शिव । म ट ऐले पनि स्वीट सिक्सटिन ने डेखिन्छु । ल. नधाँती भन त, के यो ड्रेसमा म जूही, मनिषा, माधुरीभन्दा कम देखिन्छु र ? (शिवप्रसादतिर उपेक्षाको भावले हेर्दै) यो ड्रेस त मोर्डन ड्रेस हो, डार्लिङ।

शिवप्रसाद : (आफ्नै कपाल लुछ्दै) यो मोर्डन ड्रेस हैन, मिसरी नानी, यो त लाजमर्नु ड्रेस हो ।

निसरी नानी : (उत्ताउलो हाँसो हाँस्दै) कम अन डार्लिङ । लेट्स गो टु द पार्टी ।

(शिवप्रसादले नाई नाइँ भनिरहेका हुन्छन् भने मित्तरी नानीले वै कम अन डार्लिङ भन्दै घिसारिरहेकी हुन्छिन् ।)

०००
जनमत – २४३ (२०८३ असार)