डिल्लीराज अर्यालअर्काको निम्ति बिक्नेको
स्वाधीनता भजाएर गयौ लडाउँदै तिमी भाइ भाइ लडाएर रमाउँदै गयौ तिमी यही लडाइँमा हाम्रो पुस्ता सखाप हुन्छ कि पुस्तौंपुस्ता लडी मर्ने चिन्तामै पर्न जान्छ कि
लाटासोझा सबैलाई पछाडि लाउने तिमी
अनुहार र बोलीले मोहनी लाउने तिमी
मिठो बोली छुरी धस्ने बनेछौ कसरी तिमी
रमाई स्वार्थमै भुल्ने भएछौ कसरी तिमी
मिलेका घरमा आगो लगाउने भयौ तिमी
कलिला, बलियालाई लडाउने बन्यौ तिमी
विदेश जान मान्छेमा भाव सल्काउने तिमी
खोटो नियतका बन्दै जाँदैछौ कसरी तिमी
सत्यका न्यायका निम्ति तिम्रो लडाइँ होइन
जनता, देशका निम्ति पनि लाग्दछ होइन
परोपकार झन् तिम्रा मनमा छैन, पाइन
कसका मतिमा लागि लाग्यौ लड्न, लडाउन ?
स्वाधीनता भजाएर गयौ लडाउँदै तिमी
भाइ भाइ लडाएर रमाउँदै गयौ तिमी
यही लडाइँमा हाम्रो पुस्ता सखाप हुन्छ कि
पुस्तौंपुस्ता लडी मर्ने चिन्तामै पर्न जान्छ कि
कहाँ जनक सीताको ज्ञान त्याग परम्परा
कहाँ वाल्मीकिको स्नेह निष्ठा बन्धुपरम्परा
कहाँ सिद्धार्थको सिद्धि र बुद्धत्व परम्परा
कहाँ लडाइँको खेलो गर्ने ध्वंस परम्परा !
आफ्नै आदर्शमा रम्ने छोडी आफ्नो परम्परा
लुटी, ढाँटी मिठै खाने धान्न खोज्दा परम्परा
बेचिई एक्लिनै पर्ला, लोभमा डग्मगाउन
नथाल, गोल छोडेर पर्ला है पछुताउन !
काठमाडौं
Subscribe
Login
0 Comments
Oldest







































