नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामे हस्याङ्गफस्याङ्ग गर्दै बजारमा कुद्दै गरेको बेलामा स्यामे अर्का तर्फबाट उस्तै हस्याङ्गफस्याङ्ग गर्दै आइरहेको देखोपछि—
रामे : ए श्यामे तँ किन यसरी आत्तिएर आएको हँ ?
श्यामे : मेरी त श्रीमती हराई यार ! अनि तँ नि ?
रामे : मेरी पनि श्रीमती हराई यार !
श्यामे : तेरी श्रीमति कस्ती छ त ?
रामे : मेरी श्रीमती त ऐश्वर्या रायको जस्तो अनुहार, माधुरीको जस्तो चाल, करिश्माको जस्तो जिउ भएकी छ । अनि तेरी नि ?
श्यामे : गोली मार यार मेरीको बारेमा । हिँड जाउँ तेरी चाहिँलाई खोज्न ।

एउटा पकेटमारले एउटा वकिलको पकेट मारेछ र वकिलले पकेटमारलाई उसको पर्ससँगै प्रहरीमा रङ्गेहात पक्डिएर लगेछ ।
पुलिस : ए पकेटमार ! तैले उहाँको पकेट काटेको हो ? ल साँचो साँचो भन् ।
पकेटमार : हो हजुर तर मलाई मेरी श्रीमतीबाट ‘डिभोर्स’ गर्दिनुस् हजुर ।
पुलिस : हैन पकेटमारीसँग डिभोर्सको के सम्बन्ध छ हँ ?
पकेटमार : छ हजुर उहाँको पर्समा हजारका २ वटा नोटसँगै मेरी श्रीमतीको फोटो पनि भेटियो ।

एक जना मित्र अर्को मित्रकहाँ ‘डिनर’को लागि गएछन् । तर त्यस घरकी मित्रकी श्रीमती चाहिँ सधैं भाँडा मस्काउने, झाडु लगाउने मात्र गरेपछि पाहुना मित्र आश्चर्यमा परेछन् ।
पाहुना मित्र : मित्र, घरमा अरू त सबै ठीक रहेछ तर एकजना भाँडा मस्काउने, सफा गर्ने मान्छे राख्नुपर्ने रहेछ ।
सत्कार गर्ने मित्र : त्यति चिन्ता छैन, उनी पनि (श्रीमतीतिर देखाँउदै) शुरुमा भाँडा मस्काउने, झाडु लगाउने कामकै लागि आएकी थिइन् यस घरमा ।

स्वर्गमा भर्खरै आएका दुईजना युवक बीच परिचय भएछ । त्यसपछि–
पहिलो युवक : तपाईं कसरी यो युवा अवस्थामै यहाँ आउनु भयो त ?
दोस्रो युवक : म त मेरी केटी साथीको कोठामा बसिरहेको थिएँ है, त्यही बेलामा उसको श्रीमान आइपुग्यो । फ्रिजमा लुक्ने भएको चिसोले यहाँ आइपुगँ । अनि तपार्इं नि ?
पहिलो युवक : म त एकदिन दिउँसो अफिसबाट एक्कासी कोठामा आइपुगो । भित्र त मेरी श्रीमती एउटा केटासँग गफ दिएर बसेकी रहिछे । आवाज सुनेपछि ढोका ढकढकाएर कोठा भरि खोजो । कहिँ भेटिन । कहाँ गयो होला त्यो भन्ने सोच्दा सोच्दै यहाँ आइपुगो ।

एउटा जँड्याहा टन्न मातेर, रल्लिँदै बाटोमा हिँड्दा एउटा साधुसँग ठोक्किन गएछ ।
साधु : (रिसाउँदै) मनुष्य तलार्इं यसरी ठोक्किदै हिँड्न कसले लगायो हँ ? तलाई म ‘श्राप’ दिन्छु ।
जँड्याहा : धन्य होस्, प्रभु धन्य होस् । हजुर महान् हुनुहुन्छ । मेरो यत्रो लामो जीवनमा हजुर नै यस्तो साधु होइबक्सन्छ जसले मेरो मनको भावना बुझेर ‘सराब’ दिने बाचा गर्नुभयो ।
तिनकुने, काठमाडौं ।