देखिँदैन सेतो हुँदै गएको मेरो कपाल, चर्किँदै गएको भित्ता आफ्नो घरको, देखिँदैन क्यालेण्डर पनि दिनगन्तीको— घट्दै गएको । न त देखिन्छ छिमेकीका आँसुका छिर्काहरू । बरु फूलहरू कल्पनामा सजाउन पाइन्छ, बरु रहरहरू सपनामा दौडाउन पाइन्छ, रात त्यसैले प्रिय लाग्छ, आँखा चिम्लेर छामिरहुँ — निष्पट्ट कालो रात ।