नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

परशुराम पराशर :

“हजुरबा यो कपाल किन कालो बनाउनुभएको ? सेतो कपाल नै कति राम्रो थियो ।” मैले सुसेल्दै कपालमा कालो दलेको देखेर नातिले भन्यो ।

“नाथु, तैँले के जानेको छस् र, कपाल कालो बनाउने कारण छ क्या !” मैले जोसिँदै भनेँ ।

“के कारण हो हौ ? मलाई पनि भन्नु न हजुरबा !” नातिले जोस्याउँदै भन्यो ।

“तँलाई किन चासो चाहियो । उम्रँदैका तीन पात । हिजो जन्मेकाले कपाल कालो पार्ने कारण सोध्छ बा !” मैले प्रश्नको उत्तर दिनुभन्दा उसको मेख मार्ने गरी भनेँ ।

“हैन हौ ! ए हजुरबा अब पिण्ड खाने बेलामा कपाल रँगाउनुको कारण पो सोधेको त ।” उसले घुच्चुकमै ताकेर भन्यो ।

“के भनिस् रे । मलाई तैँले यति बुढो देखेको । अहिलेसम्म लट्ठी टेकेको, र्याल चुहाएको देखेको छस् ? ऐना नहेर्ने हो भने म जवान नै छु, तरुनो नै छु भन्ने लाग्छ, बुझिस् । अनि तँलाई चाहिँ यो कारण किन चाहिएको ? बित्थामा चासो राख्छ ।” मैले अफ्नो बखान गर्दै भनेँ ।

“के थाहा, म पनि तपाईंकै उमेरसम्म बाँच्छु कि ? त्यसपछि त मैले पनि कपाल कालो पार्नुपरेन । भन्नु न हौ, किन कालो लगाएको ?” नातिले नरम भएर सोध्यो ।

“लु सुन् केटा । अहिले नेपालमा बहुविवाह गर्न पाउने कानुन ल्याउँदै छन् रे । कतै लाटाको खुट्टो बाटामा परिहाल्छ कि भनेर यो उपाय लगाएको । तेरी हजुरआमा पनि बुढी भई । उसलाई काम सघाउने र मलाई पनि सेवा गर्ने एउटी ल्याउन पाए हुन्थ्यो कि ।” भनेको मात्रै थिएँ, एक्कासि ढोका उघ्रियो ।

हातमा कुचो लिएकी बुढीमाउ त सारी सुर्किंदै आइलागी, “के भन्यौ रे बुढा, म हुँदाहुँदै ।”

‘हैन, ए ए ए !’ भन्दाभन्दै कुचोको डाँठ त मेरो टाउकोमा बज्रिइहाल्यो । अझ के के हुने थियो । धन्न नातिले रोकेर मात्र ।

०००
काठमाडाैं