नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मनोहर पोखरेल :

“के अचम्म देखेँ !”
भाग खोसेर खाँदै गरेकी आमालाई देखेर म छक्क परेँ । मनमा असहजता र असन्तोषका तरङ्ग उठे ।
म खानेकुरा छाउराछाउरीलाई दिन्थेँ, तर भुस्याहा कुकुर्नी आएर खोसेर खाइदिन्थी ।

“आमा त हृदयी हुनुपर्ने, कस्ती निर्दयी रहिछे ! आआफ्नो भाग गुतार्नु नि !” मैले झर्किएँ, तर उसले टेरपुच्छर लगाइन ।
छेउकै मन्दिरतिर जाँदै गरेका पुजारीले सुनेछन्-

“धर्म नासिँदैछ, कलियुग व्याप्त भयो, मोहन बाबु ! आमा-छोरा, बुबा-छोरी सबैले आफ्नो धर्म बिर्सँदैछन् । बिस्तारै संसार सकिने संकेत हो यो ।”
मैले पनि थपेँ-

“बुढापाकाले भनेझैँ समय उल्टिँदैछ जस्तो छ, पुजारी बा ! हावापानी, मौसम, पशु, मान्छे कुनबेला परिवर्तन हुन्छ थाहा हुनै छाड्यो ।”

त्यो दृश्यले मनमा प्रश्न उठायो- के बाँच्नु नै सबैभन्दा ठूलो धर्म हो ? ममतामाथि नै शङ्का जाग्यो । मानिस मात्र होइन, पशु पनि स्वार्थी हुँदै गएका हुन् कि भन्ने लाग्यो ।

केहीबेरपछि छतमा पुग्दा, उही कुकुर्नी मन्दिरको ओसारामा बसेकी थिई । मलाई पुलुक्क हेरी । उसका आँखामा आत्मसन्तुष्टि, ममता र भावनात्मक सुखानुभूति झल्किँदै थियो ।

त्यतिबेला बुझेँ-
उसको धर्म खोस्नु होइन, बचाउनु रहेछ ।
छाउराछाउरीहरू निर्धक्कताका साथ उसको काखमा सन्तुलित र सुपाच्य अमृतपान गरिरहेका थिए ।

०००
विराटनगर
२०८२ चैत