नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शिवहरि पोखरेल :

दास युग थियो मान्छे खरिद विक्री हुन्थे
काम धेरै भोजन थोरै सधैँ सधैँ रुन्थे
जति काम जे गरेनि साहु खुशी छैन
कर्म मेरो कस्तो खोटो पेट भर्न पाइनँ ।

न त भोक न त प्यास न त निन्द्रा मेरो
एक जनाले ढाक्नु छ कामको सेरोफेरो
काम गर्दा उङ लाग्छ निन्द्रा मेरो छैन
कुन्नि कहिले आउने होला यो जुनीमा चैन !

कहिलेकाहीँ सुन्थे दास दाम्लाले बाँध्ने
अब युग फेरिएछ खोक्रो विचारले बाँध्ने
दासको अब बदलियो हेर परिभाषा
बिना ज्याला पाइन्छ लेखेपढेको खासा ।

उर्दिको भरमा पुग्छ जहाँ सभाजुलुस गर्न
सधै आश सधै त्रास पाइन्न कि गोजी भर्न
कहिलेकाहीँ भेट्छ केही मासु भट्टी चर्न
यत्तिकैमा हुन्छ तयार जता जहाँ जेजे गर्न ।

आधुनिक दासको नाम हेर कार्यकर्ता
मालिकको सेवा गर्न बन्छ सधैँ हर्ताकर्ता
कोहीकोही पाउन सक्छ बिचौलिया बन्न
त्यसको लागि गर्नु पर्छ नेता चाकरी टन्न ।

नेता गर्छ भ्रष्टाचार बचाउ दासले गर्छ
कालोलाई सेतो भन्दा ताली टरर पार्छ
राख्छ पाउने आशा शुन्य लाग्छ हात
तै पनि चाकरी र सेवामा फाल्छ जात ।

विवेक राख्छ बन्धकीमा भ्रष्टको हातमा
भजन गाउँछ नेताकै छैन केही साथमा
कर्म र बुद्धि फिरोस् होसमा आउ तिमी
कालोलाई कालै भन झुट त्याग तिमी ।

०००
काठमाडौं, हाल अमेरिका