नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सधैँ सधैँ
घाम अस्ताएपछि, मेरो देशमा
अध्याँरो दैत्य आउँछ,

त्यसले मेरा कितावका पन्नाहरू खान्छ,
फक्रिनै थालेको मेरा सपनाका बोटहरू
खान्छ,
आँगनभन्दा अल्लिपर मोतीझैं टल्किरहेको
मेरो लक्ष्य पनि खान्छ,
र, मेरो आँखामा जोगाएर राखेको अलिकति उजेलो पनि
लुछेर जान्छ,

म रुन्छु
तर्सिन्छु, जताततै छरिएका अक्षरका टुक्राहरू
बटुल्छु,
र, शव्दहरूका भत्केका डिलहरू टेक्दै
सपनाको फूलबारीसम्म पुग्न खोज्छु,
तर, लडिहाल्छु ।

त्यसैले, फिर्ता दिनुस्,
तपैँहरूले खोसेर लगेको
मेरो नायक उज्यालो,

नत्र, अध्यारो दैत्यले,
मेरा कितावहरू खान्छ
सपनाको फुलबारी खान्छ
र, एकदिन मलाई पनि खान्छ ।

काठमाडौं