नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

जात्रै– जात्रा सबतिर हुँदा गाइजात्रा हरायो
त्यो जात्राले स्तुतिमय कुरा लेख्नुपर्ने गरायो
नेता, मन्त्री, दलहरू सबै भाग्यका छन् विधाता
जस्का छायामुनि गइ बसे बन्छ रे ! विश्वज्ञाता ।

नेता राम्रा असल गुणले शोभिएका चटक्क
कुर्सी हेरी पद यदि मिले बस्दछन् क्या थपक्क
गर्छन् मीठा फलसरि कुरा विश्व हाँक्ने विशाल
सानो मात्रै त्रुटि हुनगए बाल्न सक्छन् मशाल ।

सेवा गर्छन् हरदिन खटी माफिया– खूफियाको
पाए खान्छन् छल–कपटले नोट त्यो रूपियाँको
बस्छन् ज्यादा ‘मिटिङ’तिर ती धाइ–धाई ‘रिसोर्ट’
वार्ता गर्छन् तर पनि कुनै ल्याउँदैनन् निचोड ।

बोली फेर्छन् प्रतिकुल परे ‘पार्टी’ सिद्धान्त फोर्छन्
मौका पर्दा मुलुक– जनतालाइ नौनी निचोर्छन्
फाटो पार्छन् सुख र सुविधा भाग लागी नपुग्दा
मिल्छन् कैल्हे कलह जति होस् स्वार्थलेपूर्ण बन्दा ।

पालो गर्दै दलहरू यहाँ मन्त्री, सर्खार फेर्छन्
आफ्नै ‘पार्टी’ उपर कहिले फ्याट्ट विद्रोह गर्छन्
मन्त्री भन्नू अपठित तथा स्वाँठ छन् मूर्खजस्ता
सा¥है तल्लो तहतिर झरे आलु झैं खूब सस्ता ।

बर्सेनी त्यो असहज अवस्थामा सर्खार बन्छ
नाता–गोता, कति त फरियाको त्यो हुङ्कार बढ्छ
जम्बो मन्त्री परिषद, कुनै ख्याउटे होस् तथापि
चुक्दैनन् ती रकम गतिलो खानलाई कदापि ।

ल्याप्चेधारी कतिपय बने लासजस्ता सभासद्
रातो ‘पास्पोर्ट्’ अनुचित भई बेचिएथे भकाभक्
कोही सुत्थे सडक बिचमा जाँडले मात्तिएर
कोही गुण्डा बनिकन हिँडे बैंसले पात्तिएर ।

सत्ता, भत्ता कतिपय कुरा चाहिए एक हुन्छन्
आँखा चिम्ली अरु समयमा मौन भै मस्त सुत्छन्
अन्धा हुन् वा सटिक बहिरा, थेत्तरा हुन् हरामी ?
बुझ्नै गा¥हो अझ पनि भयो क्यान पर्छन् बिरामी ?

फस्टाएको यिनकन सधैं कस्तरी लोकतन्त्र !
लुट्दै खाने दल–विदलको मात्र भो मूलमन्त्र
जात्राजस्तै बनिकन तुह्यो देशको सम्विधान
कैल्हे बन्ला गरिब–गुरुवा–निम्सराको विधान ?

कस्तो हाम्रो गति–मति भयो, देश यो व्यङ्ग्यजस्तो
हाँसै– हाँसो सबतिर छ रे ! छैन काहीँ गुनासो ?
लेखौँ के यो अब कलमले देशको गाइजात्रा ?
जात्रा लेखेपछि हुन गयो लेखनी यो नियात्रा !

महाकवि देवकोटा आश्रम, काठमाडौँ