Tag: व्यङ्रग्य कविता
आआफ्नै गन्थन
वि.सं.२०८०
नवराज न्यौपाने ‘मौन’ : सानो छँदा अकालैमा मर्छु जस्तो लाग्थ्यो हुर्केपछि काम नौलो गर्छु जस्तो लाग्थ्यो
पुरा पढ्नुहाेस्
म कवि बन्न सक्दिन
वि.सं.२०७९
एक बसाइमा पुरै सृष्टि लेख्छु, देख्ने नदेख्ने दृष्टि लेख्छु भनेर बसेँ, कपिको पाना पल्टाएर कलम चलाउन
पुरा पढ्नुहाेस्
बुहारी दिवस मनाऊ
वि.सं.२०७८
बिहान जुरूक्क उठेर बुहारीले सासू नन्द आमाजुको गोडा ढोग्नुपर्छ, दैलो अघेनु पिंडी पोत्नु पर्छ सासूकै ओछ्यानमा
पुरा पढ्नुहाेस्
म र मेरो देश !!
वि.सं.२०७८
म चिन्दिन मेरो देशलाई किन कि? मेरो देश छैन देश भए त भेष हुन्थ्यो भेषमाथि लटरम्म
पुरा पढ्नुहाेस्
