नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म र पत्नी दलको नेताको तस्विरलाई पूजा गरिरहेका थियौँ । बाको पालादेखि आरम्भ भएको यो पूजालाई म र मेरी पत्नीसम्मले धानेकै छौँ । नेताका पूजा गरिसकेपछि झण्डा झिक्ने र झण्डाले हावा चलाउने चलन छ । त्यसको हावा शरीरमा परेपछि सपनामा कावा खान पाइन्छ । मीठा मीठा सपना देखिने र सपनामा टन्न भोजन पाउने राम्रा कपडाले शरीर ढाकिने र देश पनि सिंहपुर बन्ने विश्वास छ ।

पहिले पहिले हजुरबाको पालामा पाञ्चायन पूजा गर्ने चलन थियो । बूढा हजुरबा गणेश शिव विष्णु देवी र सूर्यको प्रार्थना गर्दै भट्याउँथे । हामीचाहिँ नेताका तस्विरलाई पूजा गरेपछि झण्डा हल्लाउँदै चिच्याउँछौँ- हाम्रो पार्टीका नेताको जय । हाम्रा बाहरूलेचाहिँ पाञ्चायनलाई नेतायन र पार्टियन बनाइदिनु भयो । तपाईँ भन्नुहोला यो नेतायन र पार्टियन पूजा गरेर के पाएको छस् भनेर । सबैभन्दा ठूलो कुरा त पाँच पाँच वर्षमा ठूला नेताजीको दर्शन पाइन्छ । पाँच वर्षमा झण्डै दुईपटक त मासुभात नै खुवाउँछन् । हामी पो मासुभात मात्र खान्छौँ छोरा नातिहरू त बोतल पनि लिएर नाच्छन् । हामीले पूजा गरेकै कारण हाम्रा भुइँ नेताहरू कालो चस्मा लगाएर कालो सिसाको पजेरोमा चढ्ने भएका छन् । पौराणिक कालका विचरा विष्णु केही नपाएर त्यो गरुडमा चढ्दथे रे । सरस्वती हाँसमा कठै !महादेव बूढा त अझ गोरुमा । काल भनेर चिनिने यमराज भैँसीमा । नेता ! नेता !! ती भुँडे गणेश मुसोमा । हा हा हा । ती भन्दा त हाम्रा नेता कति माथि माथि ।

नारा बनाउने र लगाउने अनि त्यसैमा निर्लिप्त हुने हाम्रो दशकौँ अघिदेखिको अभ्यास हो । निद्रामा हामी बर्बराउँदा पार्टी वा नेता जिन्दावादको नारा लगाइरहेका हुन्छौँ । अँ प्रसङ्ग अन्यत्रै मोडिन लागेछ । हामी त्यस विहान पनि बुढाबुढी नै नेतायनको नित्यकर्ममा थियौँ । छोरो भने निद्राबाट उठेकै रहेनछ । हामी ॐ नेतायन भनिरहेका थियौँ ऊ त अम् सिसि मुर्दाबाद पो भन्न थाल्यो । बुढी चिच्याई ।
‘ए बुढा छोरोले पुरानो नारा लगायो लौ न ?’
‘अब के गर्ने त ? प्रभुजीहरूले मुर्दावाद भन्ने जुलुसमा लगे । त्यस दिन लाठी मजाले खाएछ । त्यसकै राति बाह्रबजेतिरबाट यसलाई मुर्दावाद होइन जिन्दावाद भन्ने निर्देशन बकस भयो । छोरालाई जति सम्झाए पनि भएन । भोलिपल्टै विपनामा त जिन्दावाद भन्न गएको थियो तर सपनामा र निद्रामा चाहिँ मुर्दावाद नै भन्छ ।’ मैले लाचारी प्रकट गरेँ ।

‘पाप लाग्ने कुरा त गर्नुभएन नि गाँठे । एकपटक सम्झाएर आउनुहोस् न ।’ बुढीले भनिन् ।
मैले उसलाई घचघच्याउँदै भने ‘छोरा नारा अपडेट गर ।’
‘बाबाले पनि के सारो टेन्सन लिनुभएको ? निद्रामा त मनले जे देख्यो जे भोग्यो त्यही भन्छन् त । विपनामा जिन्दावाद भनिदिएकै छु क्यारे ।’ छोराले पो सम्झाउन खोज्यो ।
‘पाप लाग्छ भन्छिन् तिम्री आमा ।’
‘के चिन्ता गरेको बाबा । कम से कम हामीले त मुर्दावाद पनि भन्यौँ जिन्दावाद पनि भन्यौँ । तल्ला घरकोले त जिन्दावाद मात्रै भन्यो ।’ छोराले थप्यो ।

‘तल्ला घरे अगतिशिल हो । हामी प्रगतिशिल । अगतिशिलले बोल्दा पनि जिन्दावाद भन्यो अहिले नबोल्दा पनि व्यवहारले जिन्दावाद गरिदियो । हामी समय र परिस्थितिअनुसार लचक छौँ ।’ मैले सम्झाएँ । छोरोले एकपटक हाइ गर्यो । हाइसँगै चिच्यायो- ‘अँम् सिसि मुर्दावाद ।’
‘ए छोरा ?’ उसकी आमा परैबाट चिच्याइन् ।
‘हाई त भित्रैबाट आएको हो क्या ममी । अब भन्छु सुन्नुहोस् । ‘अँम् सिसि मु जिन्दावाद ।’

नेतायनको कर्म सकिएकै थिएन । हामी फेरि पूजाआजामा मस्त हुन थाल्यौँ । नेतायनमा डुब्दै के थियौँ कसैको चर्को आवाज आयो । ‘खबरदार ! ग्याँसको मूल्य बढाइयो विरोध गरौँ । पेट्रोल र डिजेलको मूल्यमा भारी मूल्य वृद्धि विरोध गरौँ । गाडी भाडा पचास प्रतिशतले बढ्यो विरोध गरौँ । नेपाल हो पिपिमा जाँदैछ खतरा भयो विरोध गरौँ ।’ हामीले आँखा खोलेर हेर्यौँ । नेतायनको ध्यान भङ्ग भयो । त्यसरी भट्याउने त सडक पागल पो रहेछ ।

‘छोड्द्यौ, पागलको कुरामा लाग्नुहुन्न । पूजामा ध्यान केन्द्रित गरूँ ।’ बुढीले सल्लाह दिइन् ।
‘कुरा त तिम्रा नै ठीकै हुन् तर त्यो पागलको कुरा पनि गल्ती होइन कि ।’ मैले कपाल कन्याउँदै भने ।
‘कसरी होइन ?’ बुढीको आवाज चर्कियो ।
‘ए बुढी ! ग्याँस सकियो भनेर तिमीले हिजो साँझ नै खाना पकाएकी होइनौ क्यारे । छोरोले मोटरसाइकलमा तेल हाल्न सकिएन भनेर खोलाको किनारमा लगेर छोड्ने कुरा गर्दैछ क्यारे । अब पन्ध्र रूपैयाँ भाडा तिर्ने ठाउँमा तीस भयो क्यारे के गर्ने हो ?’

‘लौ त्यसो भए फेरि नेतायनको पूजा गरौँ र झण्डाले हम्कौँ अनि एकछिन सुतौँ । निदाउनासाथ मासुभात खाएको सपना देखिन्छ कि ।’ जहानले भनिन् । हामी झन् जोडले पार्टीको झण्डा हल्लाउँदै नेतायनको आराधना गर्न थाल्यौँ ।

०००

धादिङ