नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हिजो बिहान भैरवबहादुर नामका एक युवकलाई समातेर ल्याइयो । उजुरी थियो कि उसले भड्खालो दलका आशबहादुरको फोटो जलाएछ र भड्खालो दलको झण्डा पनि च्यातेछ । हिरासतमा ल्याइपुर्याएपछि मैले नै उसको वयान लिन शुरु गरेँ । युवक मुसुक्क मुसकुरायो र वयान शुरु गर्यो ।

‘मेरो नाम भैरवबहादुर । म तीस वर्षको भएँ । आगामी चुनावका लागि नेता आशबहादुर र उनको दलले बोलाएकाले कतारबाट यहाँ आएको सात दिन भयो । विगत पाँच दिनदेखि नेता आशबहादुरको चुनावी सभामा हिँडेको छु ।’
‘चुनावकै लागि कतारदेखि आएछौ त कस्तो मोह हो ?’
‘उनको दलको हामी झोले । उनी बाजेको पालादेखिका नेता । बाजेकै पालादेखि सेवा गरेकाले आउनुपर्छ भन्ने लागेर आइयो ।’

‘अनि चुनावका लागि आउने उनैको फोटो जलाउने बुद्धि कसरी आयो ?’
‘भन्न अलिकति समय लाग्छ होला । पाँचओटा खसी गैरी गाउँमा ढाल्ने योजना रहेछ । हिजो साँझतिर भने- हेर बाबु सबै खसी काटेर साध्ये लाग्दैन । दुई खसी खोज तीन बाख्रा । काटेर मिसमास पारिदिनुपर्‍यो ।’

‘खसीमा बाख्रा मिसाएका कुरा अरूले थाहा पाए भने नि ।’ मैले डराउँदै सोधेँ ।
‘यस्तो भोजभतेर चलेको कति वर्ष भयो ? कसैले जिउँदा खसी बोका र मरेका खसी बोकाको स्वाद खुट्याएका छन् ? बाख्रामा खसी कि खसीमा बाख्रा कसैको जिब्रोले खुट्याएको छ ? किन चिन्ता गरेको ? दुई चार घ्याम्पा राष्ट्रिय झोलको व्यवस्था गरौँला नि । त्यसले सबैलाई ठीक पर्छ ।’ नेताजीले भने । राति अबेरसम्ममा ती सबै ठीक पारेर सुत्न घरमा जाँदा राती एक बजेको थियो ।

आँखा के लागेका थिए पत्नीको गर्भमा राज गरिरहेको शिशु चिच्यायो ।
‘ए बाउ ! तिमीले यो ठाउँलाई सभ्य र विकसित बन्न नदिने भयौ । हेर अझै पनि काम नलाग्नेलाई नेता बनाएर हिँडेका । म यहाँ जन्मिन चाहन्न । बरू मलाई पनि तिम्रै कतारतिर लैजाऊ ।’ म झसङ्ग भएँ । अनि हतार हतार पत्नीको भुँडीतिर कान थापेँ । अझै पनि शिशु बोलिरहेजस्तो लाग्यो ।

मेरो लागि शिशुको माग खतरनाक मात्र थिएन पितृइच्छा विपरित पनि थियो । आशबहादुरको दलमा मेरो हजुरबाको पालादेखिकै लगानी छ । मोही पारेर कुलायनलाई धूप दिने बेलामा हजुरबाले त्यस दलको नेतालाई पनि धूप दिनुहुन्थ्यो । बाबाले पनि त्यसै गर्नुभयो । बाबाको श्राद्धमा पिण्ड दिँदा पनि आशबहादुरकै दलको नेता र दलको झण्डा सँगै राखेर दिने चलन छ । अहिले आएर गर्भस्थ शिशुले विद्रोहको भाषा बोल्दा कसरी मान्ने ? म धर्म शङ्कटमा परेँ । भित्तामा सजिएको स्वर्गीय पिताजीको तस्विर झिकेँ र सुमसुम्याउँदै भने- हे बाबा हजुर हजुरको इच्छा पूरा गरूँ कि नजन्मिएको शिशुको ?

बाबाको तस्वीरसँग गुनगुन गर्दा गर्दै निदाएछु । बाबा चिच्याउनुभयो ‘भेरै ! तेरो हजुरबा र मैले नकाम गरेका रहेछौँ । थाहा छ मैले दिएको पिण्ड त्यतिबेलादेखि नै तेरो हजुरबाले पाएका रहेनछन् ।’
‘कसले पाएछ त बाबा ?’
‘त्यही नेताले स्वाहा ।’
‘मैले हजुरलाई दिएको पिण्ड नि ।’
‘त्यो पनि त्यही नेताले स्वाहा ।’
‘हैन चित्र गुप्तले कुनै निशाफ दिएनन् बाबा ?’ मैले सोधेँ ।

‘के दिने ? उल्टै हकारेर भन्छन् तैँले त्यस्ता नराधमलाई पूजा गरिस् जसको कारण तेरो छोराले अहिले दुख पाइरहेको छ । अब तेरो छोरो पनि त्यसै गर्दैछ अब तेरा नाति पनाति सबैले दुख पाउँछन् । गतिलो अगुवा नछान्ने अनि दुख पाइयो भनेर चिन्ता गर्ने ? चित्रगुप्त भन्छन्- छोरा । बुद्धि बिग्रिएकाले न हाम्रो वरत्र सुध्रियो न त परत्र नै । अगतिमा छौँ बाबु ।’ बाबाले रुँदै भन्नुभयो । म झल्याँस्स बिउँझिएँ । बाबाको तस्वीर च्यापेर पो सुतेको रहेछु ।

उठेपछि मैले नेताका तस्वीर झिकेँ । पार्टी सदस्यताको प्रमाणपत्र झिकेँ र आगो सल्काएँ । तपाईँहरू पुगेर मलाई समात्नुभयो ।’ युवकले हाँस्दै भन्यो ।

‘ठीक छ मलाई त समात्नुहोस् तर भरे साँझ तपाईँ पनि आफ्ना पितृदेवसँग सोध्नुहोला आफूले गरेका काम ठीक छ कि छैन ।’ युवकले चुनौती दियो । उसका कुरा सुनेर म पनि छाँगोबाट खसेजस्तो भएँ । मैले तुरुन्तै हवल्दारलाई बोलाएँ र भनेँ ‘ए हल्साव ! भैरवलाई छोडिदिनुहोस् । हाम्ले भन्दा यसले धेरै अनुसन्धान गरिसकेको रहेछ ।’

‘कस्तो अनुसन्धान साव ?’ हवल्दारले सोधे ।
‘तीन पुस्ते अनुसन्धान । मैले भनेँ । उसले त पितृ र आफ्नो मोक्षको लागि पो त्यस्तो कर्म गरेको रहेछ । म के गर्न सक्छु ? सोचिरहेको छु । यसमा तपाईँको केही सुझाव छ कि ? अस्तु ।

०००
धादिङ