नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

एक दिन अकबरले बीरबललाई सोधे –
“बीरबल, यो अज्ञानता के हो ?”
बीरबल मुस्कुराउँदै भने –
“महाराज, मलाई चार दिनको बिदा दिनुहोस्। म तपाईंलाई जीवन्त उदाहरण देखाउँछु।”
अकबर सहमत भए।

चार दिनको बिदा पाउने बित्तिकै बीरबल एक मोचीकहाँ गए र भने – “भाइ, जुत्ताको एक जोडी बनाउनुहोस्। तर नाप नलिनुहोस्। यो केवल डेढ फिट लामो र एक इन्च चौडा हुनुपर्छ। यसमा सुन र चाँदीका धागाहरू, हीरा र रत्नहरू सिलाई गर्नुहोस्। पैसाको चिन्ता नगर्नुहोस्।”

मोची छक्क पर्यो, तर वाचा अनुसार, उसले तेस्रो दिन पनि उही अनौठो जुत्ता बनायो। बीरबलले पैसा दिए र मोचीबाट कसम खाए कि उसले यो जुत्ताको बारेमा कहिल्यै कसैलाई कुरा गर्नेछैन।

त्यसपछि बीरबलले एउटा जोडी आफूसँग र अर्को मस्जिदमा राखे।
भोलिपल्ट बिहान, जब मौलवी नमाज पढ्न आए, उनले त्यो अनौठो जुत्ताको जोडी देखे। छक्क पर्दै उनले भने –
“यो मानिसको जुत्ता हुन सक्दैन, यो अल्लाहको हुनुपर्छ !”
मौलवीले श्रद्धापूर्वक यसलाई आफ्नो निधारमा छोए, टाउकोमा राखे र चुम्बन गर्न थाले।

यो दृश्य देखेर मानिसहरूले पनि त्यसै गर्न थाले। बिस्तारै, यो खबर अकबरसम्म पुग्यो।
अकबर आफैं मस्जिद गए, जुत्ता देखे र भने –
“हो, यो अल्लाहको हुनुपर्छ !”
उनले यसलाई आफ्नो निधारमा पनि छोए, चुम्बन गरे र मस्जिदमा सम्मानपूर्वक राख्न आदेश दिए।
केही दिनपछि बीरबल दरबारमा फर्किए। अकबरले सोधे –
“तपाईंको छुट्टी कस्तो रह्यो?”
बीरबलले उदास स्वरमा भने –
“महाराज, हाम्रो घरमा चोरी भयो। चोरले हाम्रो जिजुबुबाको पुरानो जुत्ता लग्यो। एउटा मात्र बाँकी छ।”
उसले अकबरलाई त्यही अर्को जुत्ता देखायो।

त्यो देखेर अकबरले आफ्नो टाउको हिर्काए र मस्जिदबाट अर्को जुत्ता मगाए। दुवै ठ्याक्कै उस्तै थिए।
अकबरले लाज मान्दै भने –
“हे अल्लाह ! मैले अज्ञानताले तपाईंको जुत्ता सम्झेर मेरो टाउको निहुराएँ र चाटें !”
त्यसपछि बीरबलले भने –

“महाराज, यो अज्ञानता हो। यो अन्धविश्वास हो। जब सत्यको ज्ञान हुँदैन र मानिसहरू बिना सोचाइ बथानको पछि लाग्छन्, त्यो अज्ञानताको सबैभन्दा ठूलो रूप हो।”

०००
सामाजिक सञ्जाल