नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

परशुराम पराशर :

एउटा विद्यालयमा कथा प्रतियोगिता हुने भएर मलाई निर्णायकमा बसिदिन अनुरोध आयो । प्रतियोगिता हुने समयभन्दा करिब आधा घण्टा अगाडि पुगेको थिएँ । गफैगफमा त्यही विद्यालयकी मेडमसँग परिचय भयो ।

कार्यक्रम सुरु भयो । धेरै विद्यार्थी कथा सुनाउन तयार थिए । म र उही अघिकै परिचित मेडम निर्णायक बनाइयौँ । उहाँ विद्यालयकै शिक्षक र म चाहिँ पाहुना निर्णायक । क्रमैसँग विद्यार्थीहरू कथा सुनाउन थाले । हामी कागजमा नापतौलका हिसाब मिलाउँदै गयौँ ।

एक जना छात्राले सुनाएको कथा साह्रै उत्कृष्ट लाग्यो । वैदेसिक रोजगारमा जाने युवाको पीडा थियो त्यो कथामा । लोग्नेले उताबाट पठाएको पैसामा मोज गर्नेमात्र होइन लोग्नेलाई छोडेर अन्तै व्यवस्था गर्ने श्रीमतीको सुन्दर चित्रण थियो त्यहाँ । कथाहरूमध्येकै उत्कृष्ट कथा । वाचन पनि उत्तिकै सुन्दर । मैले त तुरुन्तै उत्तम कथाको सङ्केत गरेँ । प्रिन्सिपलले पनि बुढी औँलो ठड्याएर अब्बल रहेको जनाउ दिए ।

निर्णायकको जोडजाड एकान्तमा गर्ने व्यवस्था मिलाइएको रहेछ । हामी दुवै उतै गयौँ । जोडघटाउ सुरु भयो । मैले तिनै छात्राको कथालाई छानेँ । निर्णायक मेडमको अपत्ति आयो । “यस कथालाई त सान्त्वना पनि दिन मिल्दैन सर ।” वहाँले भन्नुभयो ।

“सबैभन्दा स्तरीय र उच्च कोटिको कथा थियो त्यो । किन मिल्दैन ?” मैले प्रश्न गरेँ ।
कथाको मर्म र धर्म नै नबुझी उनी उग्र हुने मनस्थितिमा आइन् । मेरो प्रतिकारको जोर चलेन ।

“त्यो कथा मेरै जीवनको हो । मेरै विद्यार्थीले मेरै कथा लेख्दा म किन पुरस्कार दिन्छु । सुन्नुभएन, त्यसमा मलाई कत्ति नराम्रो देखाइएको छ । म बुझ्दिनँ र ।” उनले थपिन् ।

सबै परिणामको प्रतीक्षामा थिए । हतारो पनि थियो । परिणाम सुनाइयो । आधाले मुख खुम्च्याए । म भने सरक्क बाहिरिएँ ।

०००
काठमाडाैं