नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

वैज्ञानिक कुनै यौटा देशभित्र म देख्दिन
मन्त्रालय छ विज्ञान नामको देशमा तर
बालबच्चाहरू खाते भएर गल्ली गल्लीमा
रल्लटुल्ल परेका छन् थात तिन्को म देख्दिन ।

आङमा कपडा छैन गास बास कहाँ हुनु?
मन्त्रालय बनेको छ नामको ‘बालबालिका’
मुमईमा हजारौँ छन् नेपाली महिलाहरू !
अस्मिता नै गुमाएर रुँदै छन् ती धुरुधुरु ।

दुःशासनहरू लाखौँ ओइरो लाग्दछन् भने
अहो ! पुरुष छन् हाम्रा महिला मन्त्री देशका !!
कर्मवीरहरू हाम्रा अन्यत्र देशमा पुगी
भेडा चराउने गर्छन् प्रचण्ड घाममा पनि ।

कतिको सम्पत्ति खाए दलालहरूले अझ
मन्त्रालय बनेको छ युवाको नतमस्तक !
जहाँका जनता छानो आकाशलाई सम्झँदै
कन्दमूल जुटाएर प्राणवायु बचाउँछन्
बाघको घरमा जस्ले घर सम्झेर ज्युँदछन्
मन्त्रालय छ सिङ्गै त्यो देशमा गृह नामको !

डाडु जस्ता बनाएर हातका अञ्जुलीहरू
जहाँ सडकमा थाप्छन् सुका मोहरखातिर ।

यता महलमा बोर्ड ठुला अक्षरमा भरी
मन्त्रालय बसेको छ ‘अर्थ’ रे न्वारनै गरी
नुन खान नपाएका जनतालाई कानुन-
मन्त्रालय भए होओस् नभए नहोओस् न त !!
दुवै हात गुमाएका अपाङ्ग हाँक्दछन् यहाँ
लाइसेन्स किनेका ती चालकै सरि मोटर ।

मन वचन कर्मैले प्रयत्न गरियो भने
उन्नती गर्नका लागि के मन्त्रालय चाहियो ?
हो, आवश्यकता हेरी मन्त्रालय बनाइए
बस्नका लागि आवास खेल्न खेलकुदै भयो ।

पढ्नका निम्ति शिक्षा भो स्वास्थ्यका निम्ति स्वास्थ्य भो ।
कृषि भो खेतीका लागि यस्तै अरु अरु पनि !
तर दैनिक त्यो पर्छ अत्यावश्यक त्यागन
दिसा पिसाबका निम्ति खै मन्त्रालय देख्दिन ?

त्यसैले भन्दछु यौटा मन्त्रालय थपौँ अझ
त्यसको नाम ‘ट्वाइलेट’ राखेमा उपयुक्त छ
बरु मन्त्री हुने कोही मान्छे तयार छैन कि ?
त्यस्तो फोहोर मन्त्री को बनोस् भन्ने भयो भने
मलाई सुम्पिए हुन्छ सांसदै नभए पनि
म ट्वाईलेट मन्त्रीको पद थाम्न तयार छु ।

बम्घा, गुल्मी